το Κτιτορικόν Μνημόσυνον της Μονής

Την Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2013 ωραν 6.30'μμ μετά την Ακολουθίαν του Εσπερινού,
τελέσθηκε στο Καθολικόν της Μονής το καθιερωμένον κατ'έτος
ΚΤΙΤΟΡΙΚΟΝ  ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ
με ειδικήν Ακολουθίαν εκ του Μοναχικού Τυπικού
εις τιμήν και μνήμην του Κτίτορος και Πρώτου Ηγουμένου της Μονής Ασωμάτων
Παρθενίου Πετράκη του Ιατροφιλοσόφου και Ιερομονάχου (+1686)
καθώς και όλων των θεοφιλώς Ηγουμενευσάντων εν τη Μονή διαδόχων αυτού,
μετά των αδελφών και πατέρων των ενασκησαμένων και τελειωθέντων εν αυτή.
Ο Ραδιοσταθμός της Εκκλησίας αναμετέδωσε όλη την Ακολουθία.
Μετά την Απόλυση, εμοιράσθησαν τα κόλυβα (που είχαν φιλοτεχνήσει οι πατέρες της Μονής) στους προσκυνητές, οι δε αδελφοί και πατέρες είχαν την ευκαιρία να συναχθούν επί το αυτό στο Αρχονταρίκι της Μονής και να ακούσουν επικαίρους στοχασμούς και αποτιμήσεις εκ μέρους του Αγίου Καθηγουμένου.

 

Τεσσαρακονθήμερον του Χριστουπόλεως

Μέσα σε κατανυκτική ατμόσφαιρα και με ιδιαίτερη σεμνότητα τελέσθηκε σήμερα στη Μονή Πετράκη το Τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο του αοιδίμου Μητροπολίτου Χριστουπόλεως κυρού Πέτρου.

Την ιερά τελετή οργάνωσε η Διοίκηση της Αποστολικής Διακονίας, παρέστησαν δε κυρίως οι υπηρετούντες εν αυτή, αλλά και άλλα στελέχη των Συνοδικών Γραφείων, μεταξύ των οποίων και οι Καθηγητές κ.Βλάσιος Φειδάς και κ.Σπυρίδων Κοντογιάννης.

Προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θηβών κ.κ.Γεώργιος, ενώ συμπροσηύχοντο και συνέψαλλαν οι Θεοφιλέστατοι Φαναρίου κ.Αγαθάγγελος, Διαυλείας κ.Γαβριήλ και Θαυμακού κ.Ιάκωβος, μαζί με άλλους κληρικούς που συνήχθησαν να τιμήσουν την ιερά μνήμη του εκλιπόντος σπουδαίου εκκλησιαστικού ανδρός.


Στο τέλος της Ακολουθίας ο Σεβασμιώτατος Θηβών ωμίλησεν επικαίρως και είπε: 
Θεοφιλέστατε Άγιε Φαναρίου, Θεοφιλέστατε Άγιε Αρχιγραμματεύ Επίσκοπε Διαυλείας, Θεοφιλέστατε Άγιε Καθηγούμενε Επίσκοπε Θαυμακού, Ελλογιμώτατοι κύριοι Καθηγηται, Πατέρες και αγαπητοί μου αδελφοί, με πολλή συγκίνηση παριστάμεθα όλοι στην τέλεση του Μνημοσύνου του μακαριστού Μητροπολίτου Χριστουπόλεως κυρού Πέτρου.

Εσείς τον γνωρίζατε πιο πολύ. Ως κληρικός και ως Επίσκοπος της Εκκλησίας μας ευαρέστησε στον Θεό, «εμαρτύρησε την καλήν ομολογίαν» και αγάπησε την Εκκλησία και την υπηρέτησε από διάφορες θέσεις και από διάφορες σκοπιές. Εγώ σήμερα θέλω να ευχαριστήσω ειλικρινά, Άγιε Φαναρίου, αγαπητέ αδελφέ, γι’αυτή την ευγενή σας πρόσκληση να είμαι κι εγώ κοντά σας σήμερα, που αξιώθηκα να τον γνωρίσω από τα νεανικά μου χρόνια, να με στηρίξει πνευματικά, ηθικά αλλά και πρακτικά και να με εισαγάγει στην ιερωσύνη μου. Έτσι, η ευγνωμοσύνη μου και η αγάπη μου και η προσευχή μου είναι αΐδιος και τον ευχαριστώ για όλα όσα έκανε, τόσο για την ταπεινότητά μου όσο και για τόσους άλλους αδελφούς -πλησιάζουν τους 200- που συμμαρτύρησε, που βοήθησε, που ενίσχυσε με κάθε τρόπο και οδήγησε στη διακονία της Εκκλησίας μας.

Η παρουσία όλων σας τιμάει νομίζω τη μνήμη του γέροντος, που και στο χώρο αυτό τον ευαίσθητο, τον Επιτελικό Οργανισμό της Εκκλησίας μας, εργάστηκε για 17 χρόνια, με πολύ μεράκι, με πολύ ζήλο, με πολλή αυτάπαρνηση και αναμφιβόλως συνέβαλε πολύ στην πορεία αυτού του Οργανισμού, που είναι τόσο σημαντικός για τη ζωή της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Σήμερα, θα ήθελα, εκπληρώνοντας τη σεπτή εντολή του, να καταθέσω, Άγιε Φαναρίου, στο γραφείο της Ελλαδικής Ιεραποστολής μια επιταγή των 20.000 ευρώ, και θα παρακαλούσα να διατεθεί για την διακίνηση του λόγου του Θεού στις χώρες της ιεραποστολής ή όπου εσείς κρίνετε.

Θα παρακαλέσω όλους σας να εύχεστε για την ανάπαυση της ψυχής του. Να έχετε όλοι την ευχή του και να ξεπεράσετε τα χρόνια του.

Και να σας διαβεβαιώσω ότι τον καιρό που ήταν κοντά μας στηΛιβαδειά, αλλά και το εξάμηνο, που ήταν στη γενέτειρά του, κοντά στους κατά σάρκα συγγενείς του, γνώρισε ανθρώπους, συνδέθηκε, όπως και με σας, πήρε πολλή αγάπη, πολλή τιμή, πάρα πολλοί Σεβασμιώτατοι Μητροπολίται, Καθηγητές, οικότροφοι, συσπουδαστές του πέρασαν, τον είδαν, και πάρα πολλοί άνθρωποι, κι αυτό ήταν παρηγορία, ενίσχυση και προπαντός έκφραση τιμής, σεβασμού σε έναν κληρικό και σε έναν Επίσκοπο της εκκλησίας μας που συνεδύαζε την πίστη, την απλότητα αλλά και την αρχοντιά.

Να είναι αιωνία η μνήμη του, και να έχουμε όλοι την ευχή του.

Απαντώντας ο Θεοφ. Φαναρίου κ.κ.Αγαθάγγελος είπε:

Σεβασμιώτατε, Θεοφιλέστατοι, κύριοι Καθηγηται, Πατέρες και αδελφοί, συναχθήκαμε με συγκίνηση και μνήμη στην καρδιά μας για την αγαθή μορφή του Μακαριστού Μητροπολίτου Χριστουπόλεως κυρού Πέτρου, ο οποίος επί τόσα έτη διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Εκδοτικού και Ιεραποστολικού Οργανισμού της Εκκλησίας. Να έχουμε την ευχή του και εκείνος από το ουράνιο Θυσιαστήριο αδιαλείπτως να εύχεται για πνευματικά του παιδιά και ιδιαιτέρως για όλους εκείνους τους ανθρώπους που αγωνίζονται και διακονούν στο ιεραποστολικό Οργανισμό της Αποστολικής Διακονίας, έτσι ώστε και όλοι εμείς όπως εκείνος να έχουμε ζήλο, με αυταπάρνηση και προθυμία να διακονούμε τα έργα της Εκκλησίας και να διασώζουμε το ήθος αυτής.

Ευχαριστούμε κι εσάς για την πολύτιμη παρουσία σας και ειδικά τους Θεοφιλεστάτους, καθώς και όλους, βέβαια, τους λοιπούς παρόντες, που τιμούν την μνήμη του μακαριστού.

Ο Θεός να τον αναπαύει και να έχουμε την ευχή του. Καλή δύναμη σε όλους.

 
.

Για τον μακαριστόν Χριστουπόλεως Πέτρον, αξίζει να δείτε αξιόλογα κείμενα και μαρτυρίες:
Επικήδειος υπό Αρχιμ. Ιερωνύμου Νικολόπουλου
Μαρτυρία Σεβ.Ναυπάκτου κ.κ.Ιεροθέου
Μαρτυρία Σεβ.Καστορίας κ.κ.Σεραφείμ
Μαρτυρία Σεβ.Θηβών κ.κ.Γεωργίου
Να σημειωθεί ότι και άλλο επίσημο Αρχιερατικό Τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο θα τελεσθή στον Καθεδρικό Ναό Λιβαδειάς το Σάββατον 9 Φεβρουαρίου 2013.

Μνήμη Χρυσοστόμου Παπασαραντόπουλου

40 χρόνια από την κοίμησή του.

Ο πρώτος Έλληνας Ιεραπόστολος της Αφρικής μακαριστός π. Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος

Ο π. Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος γεννήθηκε το 1903 από μια φτωχή κτηνοτροφική οικογένεια στο χωριό Βασιλίτσι Πυλίας Μεσσηνίας και σε νεαρή ηλικία το φθινόπωρο του 1918 μετέβη στο ασκητήριο του Ηλία Παναγουλάκη κοντά στην Καλαμάτα μαζί με τον π. Ιωήλ Γιαννακόπουλο (1901-1966).

Μετά από πέντε έτη άσκησης και την απόλυσή του από τον στρατό ο Χρήστος Παπασαραντόπουλος χειροτονείται κληρικός με το όνομα Χρυσόστομος από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας Μελέτιο Σακελλαρόπουλο και τοποθετείται ως ηγούμενος στην Ι. Μονή Γαρδικίου, όπου παραμένει μέχρι το 1935.

Στη συνέχεια υπηρετεί ως εφημέριος σε δύο μικρές ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας και στο Μετόχι της Μονής Βουλκάνου, την Χρυσοκελλαριά.

Το 1938 κλήθηκε από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο και τοποθετήθηκε ως Ηγούμενος στην Ιερά Μονή Φανερωμένης Σαλαμίνος μέχρι το 1941 περίπου.

Λίγο αργότερα διορίστηκε πνευματικός των παιδιών των Κατηχητικών Σχολείων της Αρχιεπισκοπής και εγκαταβιοί στην Ιερά Μονή Πετράκη.

Κατά την περίοδο της Κατοχής ο π. Χρυσόστομος βρίσκεται ως Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος στην Έδεσσα και κατά την πυρπόλησή της από τους Γερμανούς το Σεπτέμβριο του 1944 καίγεται και το κελί του με ό,τι είχε μέσα.

Από εκεί τον συναντούμε το 1950 στην Κοζάνη και ακολούθως στη Θεσσαλονίκη (εφημέριο του Ι. Ναού Αγ. Παρασκευής Αρετσούς) και την Αθήνα (εφημέριο στους Ι. Ναούς Αγ. Τριάδος Ν. Ηρακλείου, Αγ. Γλυκερίας Γαλατσίου και Αγ. Αποστόλων Υμηττού).

Το 1954 καταφέρνει να μπει στην Θεολογική Σχολή Αθηνών και το 1958 παίρνει το πτυχίο. Εκεί γνώρισε ορισμένους υποτρόφους του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, από τους οποίους πληροφορήθηκε για την ιεραποστολική δραστηριότητα στην Ουγκάντα.

Σε επίσκεψή του στην Πάτμο ο Γέρων π. Αμφιλόχιος Μακρής τον συμβουλεύει να μεταβεί ως Ιεραπόστολος στην Ουγκάντα.

Το καλοκαίρι του 1959 τον συναντούμε για ένα μήνα στα Μετέωρα.

Το ιεραποστολικό του έργο ξεκίνησε ουσιαστικά το Πάσχα του 1960 σε ένα προσκύνημα στους Αγίους Τόπους με τον τότε Μητροπολίτη Πατρών Κωνσταντίνο και μετά από την επίσκεψή τους στον τότε Πατριάρχη Αλεξανδρείας Χριστόφορο Β΄.

Έτσι, τον Ιούνιο του 1960 ο π. Χρυσόστομος βρίσκεται στην Καμπάλα της Ουγκάντα και έρχεται αντιμέτωπος με πολλές δυσκολίες (γλώσσα, ήθη και έθιμα, αποστάσεις, συνεχείς μετακινήσεις, έλλειψη χρημάτων κ.ά.).

Οι πρώτες επιστολές-εκκλήσεις για ηθική και υλική βοήθεια στέλνονται σε γνωστούς και άγνωστους Έλληνες, ακόμα και στην Ευρώπη και στην Αμερική, οι οποίοι σπεύδουν να συνδράμουν με γράμματα ενισχυτικά, με χρηματικές επιταγές, με δέματα, με ιερά σκεύη, με ιερατικές στολές κ.ά. Μεγάλη ήταν η στήριξη που προσέφεραν εκείνη την εποχή ο Σύλλογος Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής «Οι φίλοι της Ουγκάντα» (ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1963) και λίγο αργότερα Ι. Μητροπόλεις, Οργανώσεις και Αδελφότητες.

Τον Μάρτιο του 1961 ο π. Χρυσόστομος τελεί τα εγκαίνια του μικρού Ι. Ναού του Ιεραποστολικού Κλιμακίου και σταδιακά αρχίζει να διδάσκει, να τελεί την Θεία Λειτουργία στην ύπαιθρο ή σε φτωχικές λασποκαλύβες, να τελεί ομαδικές βαπτίσεις, να ανεγείρει μικρές εκκλησίες και να οργανώνει ιερατικά σεμινάρια. Στις επιστολές του όμως είναι έκδηλο το παράπονό του ότι κανείς δεν είχε ενδιαφερθεί να πάει εκεί κοντά του και να τον βοηθήσει στο έργο παρά τις απεγνωσμένες του εκκλήσεις. «Δεν θα βρεθεί κάποιος να με λυπηθεί;» έγραφε.

Μοναδικές εξαιρέσεις ο π. Αθανάσιος Ανθίδης (1963), μετέπειτα Ιεραπόστολος στην Καλκούτα των Ινδιών, και ο π. Αντώνιος Σταθακάρος (1967).

Από το 1966 μέχρι το 1970 εργάζεται ιεραποστολικά στην Κένυα και το 1967 η Κυβέρνηση αναγνωρίζει επίσημα την ύπαρξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το γεγονός αυτό ευνόησε την απρόσκοπτη ίδρυση ενοριών και την ανέγερση Ι. Ναών, την λειτουργία κατηχητικών και σεμιναρίων λειτουργικής.

Τον Αύγουστο του 1972 ο «παππούς», όπως χαρακτηριστικά τον προσφωνούσαν, μεταβαίνει στο Ζαΐρ, συνοδευόμενος από την ανιψιά του Όλγα Παπασαράντου, αδελφή του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ο Άγιος Σάββας». Εκεί εργάστηκε ιεραποστολικά στις πόλεις Κανάνγκα, Λικάσι, Λουμπουμπάσι, Κινσάσα και Κολουέζι, με πρώτο ποίμνιο μια ομάδα 100 περίπου ιθαγενών.

Σε πολλά γράμματά του διαφαίνεται ότι εκτός από την ιεραποστολή, τον π. Χρυσόστομο απασχολούσε ιδιαίτερα και η μόρφωση και η πνευματική κατάσταση των Ελλήνων ομογενών στην Αφρική, διασκορπισμένων στην αχανή χώρα «ως πρόβατα μη έχοντα ποιμένα».

Ένα μεγάλο του όραμα ήταν η ίδρυση μεγάλου Ιεραποστολικού Κέντρου στο Κογκό, αλλά δυστυχώς στις 29 Δεκεμβρίου 1972 ο ακάματος Ιεραπόστολος π. Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή στην Κανάνγκα του Κογκό, όπου και τάφηκε.

Στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Βασιλίτσι, η Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας τιμώντας την μεγάλη αυτή προσωπικότητα και το έργο της, ανήγειρε προτομή του π. Χρυσοστόμου στις 29 Δεκεμβρίου 1985.

Στις 29 Δεκεμβρίου 1987 η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε μεταθανάτια το αργυρό μετάλλιο τιμής .

Τον «παππού» διαδέχθηκε στο Ιεραποστολικό Κλιμάκιο της Κανάνγκα από τον Ιούλιο του 1973 ο παλαιός φίλος και συνεργάτης του, ο Αρχιμανδρίτης π. Χαρίτων Πνευματικάκις (1908-1998).

βασική πηγή

 σελίδες της ταυτότητός του, από το Αρχείον της Μονής μας, ως κληρικού Ι.Μητρ.Εδέσσης το 1946, υπό τον είτα Μητροπ.Θεσ/νίκης Παντελεήμονα Α'τον Παπαγεωργίου.

 

 

Εις Μνημόσυνον Αιώνιον

Ιωάννης (κατά κόσμον Άγγελος) Παπασαράντου.
Γεννήθηκε στο Ροεινό Αρκαδίας, στους πρόποδες του Μαινάλου, το 1875.
Προσήλθε στην Μονή Πετράκη στις 13.12.1903.
Υπηρέτησε ως Ηγουμενοσύμβουλος και Ηγούμενος της Μονής και ως Πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής.
Διακρίθηκε ως πνευματικός στον Ι.Ν. Ρόμβης της Αθήνας. 
Εξελέγη στις 5.6.1939 Μητροπολίτης Αργολίδος σε ηλικία 63 ετών. 
Φρόντισε και περιέθαλψε με περισσή πατρική αγάπη το λαό της Μητρόπολής του, κατά τους δύσκολους και χαλεπούς καιρούς της Γερμανοϊταλικής Κατοχής. 
Εκοιμήθη από ανίατη ασθένεια στις 2 Δεκεμβρίου του 1942. 
Ετάφη στον περίβολο της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδοσίου του Νέου στο Άργος, την οποία είχε ανακαινίσει ριζικά και την είχε αναγνωρίσει ως Γυναικεία Μονή.
Στο πέρασμα προς την κεντρική είσοδο της Μονής, δεξιά, είναι ο τάφος του. Έμμετρη δε επιγραφή σε πλάκα μαρμάρινη είναι εντοιχισμένη αριστερά από την πύλη:
ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΠΟΤΕ ΜΟΝΗΝ ΘΕΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ
ΕΝ ΤΗ ΠΑΡΟΔΩ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΕΙΣ ΠΑΡΑΚΜΗΝ ΕΛΘΟΥΣΑΝ
ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ ΑΥΘΙΣ ΘΑΛΛΟΥΣΑΝ Ω ΞΕΝΕ ΚΑΙ ΑΝΘΟΥΣΑΝ
ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗΝ ΜΕΜΝΗΣΩ ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΝΑΥΠΛΙΟΥ
ΤΗΝ Δ’ ΟΥΤΟΣ ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΕΝ ΕΙΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
ΙΝΑ ΠΑΝΤΙ ΕΥΚΛΕΗΣ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ
ΕΤΕΙ ΧΙΛΙΟΣΤΩ ΕΝΝΕΑΚΟΣΤΩ
ΤΕΣΣΕΡΑΚΟΣΤΩ ΜΗΝΙ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ 

Κεκοιμημένοι Αδελφοί

Μητροπολίται:
ΒΑΛΗΝΔΡΑΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Πατρών
KΑΛΑΜΑΡΑΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ Νικοπόλεως
ΚΑΝΤΩΝΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Καβάλας και είτα Περιστερίου
ΚΟΤΣΩΝΗΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Αρχιεπίσκοπος Αθηνών
ΜΑΛΛΙΑΡΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Μυτιλήνης
ΜΠΑΡΔΑΚΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ Σάμου
ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ Κονίτσης
ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ Λαρίσης
ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Τριμυθούντος και είτα Νικαίας
ΣΕΛΕΝΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Χαλκίδος
ΣΟΦΟΣ ΠΑΥΛΟΣ Ιερισσού
ΤΣΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ ΗΛΙΑΣ Δημητριάδος & Αλμυρού
Αδελφοί:
ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΑΝΤΥΠΑΣ ΠΑΝΑΓΗΣ
ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ
ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΣΙΜΩΝ κτίτωρ Μετοχίου Αγ.Παντελεήμονος, Κοκκιναρά
ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ
ΑΦΕΝΤΟΥΛΙΔΗΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ
ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Προηγούμενος
ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ  ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Προηγούμενος
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΙΩΑΚΕΙΜ
ΔΩΡΙΖΑΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΚΑΡΑΜΠΕΛΟΣ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ
ΚΑΠΟΓΙΑΝΝΗΣ  ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΚΑΡΑΠΑΤΑΚΗΣ ΣΑΜΟΥΗΛ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ
ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ
ΜΑΝΟΥΣΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
ΜΑΡΚΟΥΛΑΚΗΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ
ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΜΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΑΥΙΔ

ΜΠΙΛΑΛΗΣ ΕΥΣΕΒΙΟΣ
ΜΠΡΟΥΣΑΛΗΣ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΣ
ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Προηγούμενος
ΠΑΛΥΒΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ Προηγούμενος
ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ Προηγούμενος
ΠΑΠΑΣΑΡΑΝΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΠΑΠΑΣΑΡΑΝΤΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
ΠΑΠΙΔΑΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ
ΠΑΠΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
ΠΛΕΤΣΗΣ  ΙΕΡΕΜΙΑΣ
ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ
ΣΙΨΩΜΟΣ  ΜΙΣΑΗΛ
ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ
ΣΤΑΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ
ΤΡΙΠΟΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ
ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΧΑΡΑΛΜΠΑΔΟΣ
ΦΩΤΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΧΑΣΑΠΗΣ ΕΛΠΙΔΙΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΣ
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ
______________________________
Προσφάτως εκδημήσαντες:

09.02.2008 Βιντζηλαίος Νήφων, Αρχιμανδρίτης
16.07.2009 Αγγέλου Χρυσόστομος, Αρχιμανδρίτης
10.08.2010 Φασούλας Ζωσιμάς μοναχός 
21.10.2010 Σαρρής Θεόδωρος, Γέρων, Δόκιμος
02.11.2010 Πολίτης Δαμασκηνός, Αρχιμανδρίτης

Τελευταία Επεξεργασία 20.12.2012 

Τριετία Αρχιμ.Χρυσοστόμου Αγγέλου

Κατά την Θ.Λειτουργία στο Καθολικό της Μονής μας σήμερα ετελέσθη το Τριετές Μνημόσυνον του αλησμονήτου Γέροντος Αρχιμ.Χρυσοστόμου Αγγέλου.
Παραθέτουμε σκιαγραφία της προσωπικότητός του και της εκκλησιαστικής προσφοράς του.

Την Τετάρτην 15 Ιουλίου 2009, εκοιμήθη εν Κυρίω ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης και έγκριτος Κληρικός της Μονής Πετράκη π.Χρυσόστομος Αγγέλου.

Ο εκλιπών (κατά κόσμον Αλέξανδρος) είχε γεννηθεί στην Αθήνα το 1932 υπό ευσεβών γονέων, συνεδέθη δε ενωρίς με τον ευλογημένον Γέροντα των τελευταίων χρόνων Αρχιμ.Χερουβείμ Καράμπελαν, Αγιορείτην, Ιδρυτήν της πνευματικής κινήσεως και είτα Μονής του ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, παρά του πόδας του οποίου εδιδάχθη, εμυήθη και εκαλλιεργήθη εις την ορθόδοξον πνευματικότητα.

Φιλομαθέστατος ων, έλαβε πτυχία Θεολογικής, Φιλοσοφικής και Αρχαιολογίας.

Υπηρέτησε την στρατιωτικήν του θητείαν ως έφεδρος Αξιωματικός Αεροπορίας, δηλώσας μάλιστα και ανακατάταξιν ενός έτους, εξυπηρετών τις θρησκευτικές ανάγκες των στρατευμένων.

Υπηρέτησεν εν συνεχεία ως Καθηγητής στο Λεόντειον Λύκειον Πατησίων, επί 35 έτη. Δίδαξε στην Σχολήν Κατηχητών της Απ.Διακονίας, επί δεκαετίαν.

Εργάσθηκε προς φρονηματισμόν και πνευματικήν ανόρθωσιν της νεότητος με κατάλληλες Ομιλίες επί δεκαετίαν στις Φυλακές Ανηλίκων Αθηνών.

Εις ώριμον ηλικίαν 45 ετών ανέλαβε και το ιερατικόν χάρισμα, χειροτονηθείς, με την ευλογίαν του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, από τον πολιόν Μητροπολίτην Άρτης Ιγνάτιον, τον Τσίγκρην, και έλαβε το οφφίκιον του Αρχιμανδρίτου και την ιδιότητα του Πνευματικού.

Ως κληρικός διηκόνησεν επί 25 έτη εις το Αμαλίειον Ορφανοτροφείον και εν συνεχεία επί 6 έτη εις το Μερόπειον Ίδρυμα, παρά την Ακρόπολιν.

Επίσης υπήρξεν επί δεκαετίαν παραγωγός Εκπομπής εις τον Ραδιοσταθμόν της Συνόδου, παρουσιάζων πνευματικά θέματα με ομάδα Επιστημόνων, πνευματικών τέκνων του.

Διατηρούσε με το πλήθος αυτό των πνευματικών τέκνων του Κύκλον Μελέτης Αγίας Γραφής κάθε Τρίτην εις τον Ναόν Αγ.Αναργύρων πλατ.Κουμουνδούρου, ως επίσης ίδρυσε και συνετήρει από το 1981 μέχρι σήμερα Οικοτροφείον Φοιτητών στα Σεπόλια υπό την επωνυμίαν ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ.

Πολύ τακτικά ταξίδευε με ομάδες προσκυνητών και πνευματικών του παιδιών στους Αγ.Τόπους και το Σινά και σκιρτούσε η καρδιά του από θεία χαρά κάθε φορά που ιερουργούσε στον Πανάγιο Τάφο, στην Βηθλεέμ, στον Τάφο της Παναγίας στην Γεθσημανή, και ακόμη ψηλά επάνω στο Όρος Σινά που ανέβαινε μέχρι το τέλος της ζωής του με πόθο ιερό και ιδιαίτερα νεανικό σφρίγος.

Το έτος 1999 ίδρυσε και Ησυχαστήριον, κατόπιν ευλογίας του επιχωρίου Μητροπολίτου –και είτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών- κ.κ.Ιερωνύμου (Λιάπη) επ’ονόματι του ΟΣΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ στο Αμπελοχώρι Θηβών.

Εξομολογούσε δε κάθε Τετάρτην ανελλιπώς εις την Μονήν Πετράκην.

Η Κηδεία του εψάλη την Πέμπτην 16 Ιουλίου 2009, στον Αγ.Γεώργιον οδού Πειραιώς, συμπροσευχομένων 7 Αρχιερέων και πρωτοστατούντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ.Ιερωνύμου, η δε ταφή του σεπτού του σκηνώματος έγινε στην Ιερά Μονή του Αγίου Ιερωνύμου στο Αμπελοχώρι Θηβών. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης κ. Ιγνάτιος, πνευματικός αδελφός του εκλιπόντος και συνοδοιπόρος στη ιερατική του σταδιοδρομία, μαζί και με τον αχώριστο φίλο του μακαριστού, Αρχιμανδρίτη π.Τιμόθεο Λαϊβερά, από την Σαλαμίνα, τον συνόδευσαν στην Εξόδιο Ακολουθία με πολλή συγκίνηση και αγάπη.

Μνημόσυνα υπέρ του εκλιπόντος.

Την Τετάρτην 22 Ιουλίου 2009 ετελέσθη Θ.Λειτουργία στην Μονήν Πετράκη υπό του Καθηγουμένου αυτής, με επιμνημόσυνον Τρισάγιον διά τα ενιάμερα του κοιμηθέντος.

Την Πέμπτην 23 Ιουλίου 2009 εψάλη Τρισάγιον εις το Ησυχαστήριον του Οσ.Ιερωνύμου στην Θήβαν, μετά την Θ.Λειτουργίαν.

Στις 22 Αυγούστου 2009 ετελέσθηΤεσσαρακονθήμερον Μνημόσυνον εις το Ησυχαστήριον του Οσ.Ιερωνύμου, ιερουργούντος των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Θηβών κ.κ.Γεωργίου & Λαρίσης κ.κ.Ιγνατίου.

Στις 23 Αυγούστου 2009, ετελέσθη επίσης Μνημόσυνον εις τον Ι.Ναόν Αγ.Γεωργίου οδ.Πειραιως, διά τα πνευματικά του τέκνα και γενικώς δι’όσους διαμένουν εν Αθήναις γνωστούς αυτού, τιμώντων την μνήμην του.

http://www.monipetraki.gr/newitems2.html

βλέπε & http://www.imlarisis.gr/index.php?dispatch=categories.view&category_id=108

π.Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

Στις 14 Φεβρουαρίου 2012 συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από την εκδημία του Αρχιμ.Χαράλαμπου Βασιλόπουλου, ο οποίος διετέλεσε Ηγούμενος της Μονής Πετράκη από Ιανουάριον 1962 έως Σεπτέμβριον του 1968.

Ο αείμνηστος Γέροντας γεννήθηκε το 1910 στην Ανάληψιν (Δερβέκιστα) Τριχωνίδος. 

Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Ναυπάκτου το 1928. Πτυχίον Θεολογίας ελαβε το 1933. Εργάσθηκε ως λαϊκός Ιεροκήρυκας και Κατηχητής στην Μητρόπολιν Αιτωλοακαρνανίας. Μετέσχεν ως υπαξιωματικός στο έπος του 1940. Κατά την κατοχήν ευρίσκετο στα Γιάννενα, στηρίζων με κάθε τρόπον τον λαόν και για το λόγο αυτό διώχθηκε από τους κατακτητές, οι οποίοι επεδίωξαν ακόμη και να τον θανατώσουν. Χειροτονείται διάκονος στο Αγρίνιο 20 Μαΐου του 1951 και 21 Μαίου πρεσβύτερος, αρχιμανδρίτης και πνευματικός. Εργάσθηκε με πολύ ζήλο στην Επαρχία Τριχωνίδος, αναπτύσσοντας εκτός από την κηρυκτική και κοινωνική επίσης δράση: Ίδρυσε νυκτερινές σχολές για αναλφαβήτους χωρικούς, ίδρυσε οικοκυρικές Σχολές για τα κοράσια της επαρχίας, οργάνωσε πρότυπο αγρόκτημα με πτηνοτροφείο, μελισσοκομείο, φυτώριο και ζωοτεχνικό τμήμα για τους νέους. Φρόντισε και για ανάλογες γεωτρήσεις, ώστε να εμπλουτισθεί το πότισμα αλλά και η ύδρευση της περιοχής. Υπάρχουν μέχρι σήμερα πηγές με το όνομα: "βρύση Βασιλόπουλου".

Τον Ιούνιον του 1956 εγκαταβιώνει στην Μονήν Πετράκη και λίαν συντόμως συμμετέχει στην διοίκησίν της ως Ηγουμενοσύμβουλος, για να αναλάβει τον Ιανουάριον του 1962 και την Ηγουμενίαν αυτής.
Εφημέρευε στον Ναόν Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ρόμβης, όπου και εξομολογούσε και ξεκούραζε ψυχικώς πλήθη λαού.

Εκεί, στις 21 Νοεμβρίου του 1959 ίδρυσε μαζί με έγκριτα πνευματικά τέκνα του την ΠΟΕ (Πανελλήνιον Ορθόδοξον Ενωσιν), με σκοπόν τον συντονισμόν ορθοδόξου κατηχήσεως και διαφωτίσεως του λαού, η οποία Ένωσις άρχισε να εκδίδει από τον Ιανουάριον του 1961 την εβδομαδιαία Εφημερδία "Ορθόδοξος Τύπος". Παράλληλα εξέδωσε και πλήθος βιβλίων (πάνω από 300) του π.Χαραλάμπους.

"Τα κείμενά του και το κήρυγμά του απευθύνονταν στον απλό λαό, είχαν βασικά κατηχητική και εποικοδομητική μορφή και περιεχόμενο και ερμηνευτική των ιερών κειμένων αλλά και ξεσκέπασμα σκοτεινών δυνάμεων και μυστικών εταιρειών καθώς και αιρετικών τα οποία υφέρποντα επιχειρούν να διαβρώσουν το γένος ημών".

Χαρακτηριστικόν περιστατικόν των αγώνων του ήτο και τούτο:

Στις 19 Ιουλίου του 1964 οι λεγόμενοι μάρτυρες του ιεχωβά προγραμμάτισαν σύναξιν στον Σχοινιάν του Μαραθώνος για να βαπτίσουν θεαματικά και προκλητικά κάποιους προσηλύτους των. Τελικά αυτή η "φιέστα" ματαιώθηκε λόγω της κινητοποιήσεως του π.Χαράλαμπους Βασιλόπουλου.

Το 1982, αφού εόρτασε τον Άγιό του και εδέχθη επισκέψεις και ευχές των αγαπητών του φίλων, κληρικών και λαϊκών, ξημερώνοντας Κυριακή 14 Φεβρουαρίου παρέδωσε το πνεύμα προς τον Κύριον, τον οποίον τόσον πιστά ηγάπησε και υπηρέτησε, σε ηλικίαν 72 ετών. Η κηδεία έγινε την επομένην στην Μονήν Πετράκη.

Μνήμη αδελφού

Συμπληρώθηκαν 4 έτη από την εκδημία προσφιλούς αδελφού ιερομονάχου της Μονής του αρχιμ. Νήφωνος Βιντζηλαίου, ο οποίος εγκαταβιούσε στη Μονή και έφυγε πρόωρα από κοντά μας σε ηλικία λίγο παραπάνω από 38 ετών, το Σάββατο 09-02-2008, ώρα 16.29’, στο θεραπευτήριο ΥΓΕΙΑ, από γενικευμένο καρκίνο του ρινοφάρυγγος, από τον οποίο υπέφερε τα τελευταία 1-2 έτη.
Ο αδελφός είχε γεννηθεί στην Αθήνα, την 4ην Νοεμβρίου 1969, όπου και επεράτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Το 1993 έλαβε Πτυχίον εκ του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών και το 2001 εκ του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Από 01-10-1994 έως και 31-08-1995 εργάσθηκε στην Κεντρική Οικονομική Υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Την 01-09-1994 ενεγράφη στο Δοκιμολόγιον της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη, όπου και εγκατεβίωσε από του Φεβρουαρίου του 1995 έως 16 Ιανουαρίου 2008.
Την 21-11 1995 εκάρη μοναχός και την 2αν Δεκεμβρίου 1995 εχειροτονήθη Ιεροδιάκονος υπό του Θεοφ. Επισκόπου Κερνίτσης Λεοντίου.
Την 25-05-1997 έλαβε τον βαθμόν του πρεσβυτέρου και την 24-06-1997 το οφφίκιον του Αρχιμανδρίτου παρά του ιδίου Αρχιερέως.
Την 05-04-2002 εχειροθετήθη Πνευματικός υπό του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ.Χριστοδούλου.
Υπηρετούσε ως ιερατικός προϊστάμενος στο Ναό Μεταμόρφωση του Σωτήρος Καλλιθέας.
Ήτο κληρικός εξαιρετικής ψυχικής ευγενείας και πραότητος, ιδιαιτέρας πνευματικότητος και υπομονής.
Ο Θεός μας που τον εκάλεσε κοντά Του ας τον κρατάει μέσα στο φως της Δόξης Του συμπάρεδρο και συμμέτοχο του Υπερουρανίου θυσιαστηρίου.

Ετήσιον Μνημόσυνον Θεοδώρου Σαρρή

Θεόδωρος Σαρρης

Γεννήθηκε στα Τρόπαια Γορτυνίας το 1921. Από την ηλικία των τριών χρόνων έμεινε ορφανός από πατέρα. Χήρα μητέρα με 4 παιδιά έμεινε πίσω. Ωστόσο, μεγάλη αγάπη, μεγάλη ενότητα ψυχών και προπαντός αγνότητα καρδιάς και παραδοσιακή ευσέβεια κράτησαν τα παιδιά αυτά στο δρόμο του Θεού και στην πνευματική προκοπή.

Μεγαλύτερος αδελφός του κατά 5 χρόνια ο Χρήστος, που ασχολήθηκε αρχικά με την τσαγγαρική, του έγινε βοηθός και χειραγωγός. Γραμματική μόρφωση, αδύνατον να επιτευχθεί.

Το 1944 ο Χρήστος γίνεται μοναχός στη Μονή Βλαχερνών Ηλείας και λαμβάνει το όνομα Χαρίτων, το δε 1946 χειροτονείται διάκονος και μετακινείται στο μοναστήρι της Παναγίας Χρυσοπηγής στην Δίβρη. Ο Θεόδωρος ακολουθεί τα βήματά του. Είχε πόθο στην ψυχή του να ταχθεί στον Θεό μας, αλλά κάτι εμπόδιζε την δική του κουρά. Τί ακριβώς; Παρουσίαζε κατά καιρούς επιληπτικές κρίσεις. Αυτό το θεωρούσε μέγιστο εμπόδιο για να ενδυθεί το σχήμα. Θεωρούσε ότι θα ήταν μεγάλη βεβήλωση του σχήματος, εάν του συνέβαινε κάποια κρίση. Τόση ευαισθησία και ευλάβεια περί τα ιερά είχε. Και αργότερα, ενώ είχαν καταπαύσει αυτά τα συμπτώματα, πάλι εδίσταζε.. Έμεινε πιστός υπηρέτης στις αυλές του Θεού μας. Ταπεινός, σιωπηλός, ολιγόλογος, σοβαρός, αφοσιωμένος στο να εκπληρώνει τα διακονήματα, που του ανετίθεντο, με άκρα συνέπεια και υπευθυνότητα κάθε φορά. Και ονομαζόταν «δόκιμος μοναχός». Μέχρι τα 89 χρόνια, που έφθασε να ζήσει!

Εκείνη την εποχή (τέλη της 10ετίας του 40) οι δρόμοι των 2 αδελφών χωρίζουν. Ο Θεόδωρος έρχεται στην Αθήνα και εγκαταβιώνει στην Μονή Πετράκη. Θα αναλάβει όλες τις τρέχουσες εργασίες και διακονήματα στη Μονή με αναντίρρητη προθυμία, θα αναλάβει αργότερα και την ευθύνη του Μετοχίου της Αγ.Τριάδος στην Πάρνηθα.

Ο αδελφός του π.Χαρίτων παραμένει αρχικά στην Δίβρη ως μοναχοδιάκονος και Αρχοντάρης και το 1961 ακολουθεί τον Αρχιμ.Καλλίνικο Καρούσο (κατόπιν μητροπολίτη Πειραιώς) στην Μονή Βαρλαάμ (όπου το επόμενο χρόνο αναλαμβάνει Ηγούμενος) και το 1977 στο Μέγα Μετέωρο, ως Ηγούμενος επίσης.

Ο Θεόδωρος, πιστός στην υπηρεσία των Αγίων Ασωμάτων Ταξιαρχών, δεν επηρεάζεται από την καλή εξέλιξη του αδελφού του, ούτε επιδιώκει να επωφεληθεί από αυτήν (να σημειωθεί ότι και ο επόμενος -που συνεχίζει να είναι και σήμερα- Ηγούμενος της Μονής Βαρλαάμ, Αρχιμ.Ισίδωρος Τσιατάς, ήτο συγγενής του), αλλά παραμένει πιστός στην ταπεινή διακονία του. Τηρεί απαρέγκλιτα το πρόγραμμα της Μονής, δέχεται στο κελάκι του μετά τη Θ.Λειτουργία κάθε φιλοξενούμενο κληρικό, προσφέροντας καφέ και αδελφική επικοινωνία (πάντα ολιγόλογος και, θα λέγαμε, και λίγο βαρύς), στο δε κελί του είχε ανηρτημένες φωτογραφίες απελθόντων μοναχών ή επισκόπων, με τους οποίους είχε συνδεθεί, ή εφημερίδες και φωτογραφίες από μεγάλα γεγονότα του Έθνους μας. Ζούσε με αυτά! 

Ήτο δε γνωστός και αγαπητός από όλους τους προσκυνητάς. Νέοι μοναχοί προσήρχοντο στην Μονή, εχειροτονούντο, εξελίσσοντο, προώδευαν, προεχειρίζοντο και Επίσκοποι, Ηγούμενοι διεδέχοντο ο ένας τον άλλον, και ο κυρ-Θόδωρος έμενε στη θέση του, δεκαετίες, γνωστός και αγαπητός, σύμβολο πιστότητος και αφοσιώσεως στις αυλές των Ασωμάτων.

Περνώντας τα χρόνια, παρουσιάζει, όπως είναι φυσικό διάφορα προβλήματα υγείας, δέχεται από την φιλόστοργη Μονή και ειδικώτερα από τον Ηγούμενό της πολλή φροντίδα, παραμένει για ένα χρόνο κατάκοιτος στον Ξενώνα του Αγ.Αιμιλιανού (λόφο Σκουζέ) και εκεί παραδίδει την οσιακή ψυχή του στα χέρια του Κυρίου, που εκ παιδός ηγάπησε στις 21.10.2010.

Μνημόσυνο του Αρχιμ.Παγκρατίου Μπρούσαλη

Σήμερα, Σάββατο 20 Αυγούστου 2011, 
μετά την Θ.Λειτουργία της ημέρας, τελέσθηκε Μνημόσυνο του προ 11ετίας απελθόντος εκλεκτού αδελφού της Μονής μας 
Αρχιμ.π.Παγκρατίου Μπρούσαλη.

.

Ο π.Παγκράτιος υπήρξε σεμνός και συνάμα λαμπρός κληρικός, Ιεροκήρυξ, της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, 
Εφημέριος και Πνευματικός των Αρσακείων Σχολείων, 
συνετός και βαθύς Εξομολόγος, 
αλλά και συγγραφεύς σπουδαίων μελετών, ιδίως γύρω από τα έργα και την θεολογία 

.

του Αγ.Γρηγορίου Νύσσης.

Στο Μνημόσυνο παρέστησαν 
και αρκετά πνευματικά του τέκνα, 
τα οποία παρά το πέρασμα των ετών, 
δεν τον λησμονούν, 
εκζητούν διαρκώς τις ευχές του, 
και επί πλέον, κατά καιρούς συναντώνται για να ανανεώσουν τους πνευματικούς δεσμούς των και να επαναφέρουν στην μνήμη τους τις συμβουλές του αγαπημένους τους πνευμ.πατέρα.