ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ ΒΙΒΛΙΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΙ 

ΥΠΟ ΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ "ΕΝ ΑΓΡΥΠΝΙΑΙΣ" ΔΙΑΝΕΜΟΝΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΑΣ.

ΠΕΡΑΣΜΑ

 

Από τη συνέντευξη του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Θαυμακού κ. Ιακώβου Καθηγουμένου της Ιεράς ημών Μονής εις την εκπομπή "Πέρασμα" του Ιδρύματος Νεότητας & Οικογενείας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών , εις τον Παν/τον Αρχ/την π. Συμεών Βενετσιάνο Νοέμβριος 2021

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιων Αγίου Ανδρέου Ιπποκρατειου

Σύναξις τῶν πατέρων τῆς Μονῆς

Μετὰ πολλῆς χαρᾶς προαγόμεθα ἵνα προσκαλέσωμεν Ὑμᾶς εἰς τὴν ἐτησίαν Γενικὴν Σύναξιν τῆς Ἀδελφότητος, ἡ ὁποία θὰ πραγματοποιηθῇ τὴν 13ην Ἀπριλίου 2013 ἡμέραν Σάββατον μετὰ τὴν πρωϊνὴν ἀκολουθίαν εἰς τὴν Αἴθουσαν συνεδριάσεων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁμιλητὴς θὰ εἶναι ὁ Πανοσιολογιώτατος Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς μας Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀρχιμ.π. Μάξιμος Παπαγιάννης.

Ἐν μέσῃ Τεσσαρακοστῇ ἡ εὐκαιρία τῆς συνάξεως ὅλων τῶν ἀγαπητῶν ἀδελφῶν θέλει ἀποδείξει τὴν ἑνότητα τῆς ἀδελφότητος ἐν τῷ συνδεσμῷ τῆς ἀγάπης καὶ εἰρήνης καὶ θέλει προσφέρει πᾶσαν κατὰ Θεὸν ἐνίσχυσιν ἑνὸς ἑκάστου ἐν τῇ διακονία αὐτοῦ ἐν τῇ ἁγιωτάτῃ Ἐκκλησίᾳ.

Ἐπὶ δὲ τούτοις, προγευόμενοι τῆς χαρᾶς τῆς μεθ᾿ ὑμῶν ἀναστροφῆς ἐν εὐλογίαις Κυρίου καὶ ὑγείᾳ κατ᾿ ἄμφω, εὐχόμεθα τὸ ὑπόλοιπον τῆς ἁγίας καὶ Μ. Τεσσαρακοστῆς εὔοδον καὶ εὐάρεστον.

Μετὰ πολλῆς τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης

Διὰ τὸ Ἡγουμενοσυμβούλιον

Ὁ Καθηγούμενος

Ὁ Θαυμακοῦ Ἰάκωβος

Αναμνηστική φωτογραφία από παλαιότερη Σύναξη των αδελφων της Μονης.

Τιμητική Διάκριση

Την Δευτέρα 1η Οκτωβρίου 2012 για μια ακόμη φορά τιμήθηκε η Μονή Πετράκη για την εθνική και φιλανθρωπική προσφορά της.

Συγκεκριμένα, την 30η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο τιμάται η μνήμη και η προσφορά των Εθνικών Ευεργετών.

Η Εταιρεία Ελλήνων Ευεργετών, η οποία συνεστήθη τα τελευταία έτη, αναλαμβάνει να προβάλει τις μορφές και να τιμά τα ευγενή αισθήματα και τις πράξεις των Ευεργετών του Έθνους. Και μεταξύ αυτών δεν παραλείπει να ενθυμείται τις μεγάλες ευεργεσίες της Μονής Πετράκη προς το Έθνος μας, ειδικά  από το 1834 και εφεξής, με την καθιέρωση της πόλεως των Αθηνών ως πρωτευούσης.

Σε εκδήλωση, που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 1.10.12 στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, ο Θεοφ.Καθηγούμενος της Μονής Πετράκη κ.κ.Ιάκωβος παρέλαβε πλακέτα και σχετικό δίπλωμα

"Για τον Άθλο Ευεργεσίας που έχει επιδείξει η Μονή ... και εν γένει την Εθνο-ευεργετική της δράση".

βλέπε &  http://synodikimoni.blogspot.gr/2011/12/blog-post_1272.html  &  http://synodikimoni.blogspot.gr/2011/09/blog-post_4944.html

Το κήρυγμα του Καθηγουμένου

 ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ Α’ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

(26/2/2012)

Με τη χάρη του Θεού αξιωθήκαμε να ολοκληρώνουμε την ωραία κατανυκτική αυτή Ακολουθία και να βιώνουμε την έναρξη της ευλογημένης περιόδου της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Πριν ζητήσει και λάβει ο καθένας από τον άλλον την συγγνώμη ως δείγμα της αλληλοερξαρτήσεως που έχουμε ο ένας από τον άλλον ως τέκνα της Εκκλησίας και αδελφοί εν Χριστώ και ως μία έμπρακτη έκφραση της πεποιθήσεως, ότι δεν θα μπορέσουμε να δούμε το πρόσωπο του Θεού και να τύχουμε της συγγνώμης Του, εάν δεν μπορούμε προηγουμένως να δούμε το πρόσωπο του συνανθρώπου μας, του συναδέλφου μας, του αδελφού μας, και να τον συγχωρήσουμε εξ όλης της ψυχής μας για ό,τι μας ελύπησε, αλλά και να δεχθούμε τη συγγνώμη και εκείνου, δύο απλές πνευματικές σκέψεις είναι ανάγκη να ακουσθούν.

Πρωτίστως να υπενθυμίσουμε εις εαυτούς και αλλήλους ότι όλη η δομή της εκκλησίας μας, όλη η φύση της πίστεώς μας, είναι αναχωρητική, είναι ασκητισμός, είναι μία υπνενθύμιση του χαμένου παραδείσου, μία βεβαίωση ότι πλαστήκαμε μέσα εις τον Παράδεισο της τρυφής, για να κατοικούμε ανενδεείς με την διαρκή παρουσία του Θεού Πατρός και Δημιουργού μας. Και, όπως σήμερα η Εκκλησία μας αναμιμνήσκει τον πρώτο άνθρωπο, τον γενάρχη μας τον Αδάμ, διαλέξαμε και εμείς όλοι τον δρόμο της απομάκρυνσης, τον δρόμο της πνευματικής  γύμνιας και της εμπειρίας τόσων πολλών κακών, τα οποία συνοδεύουν μέχρι σήμερα τη ζωή μας, κι αυτά είναι ο πόνος, οι ασθένειες, ο θάνατος, η διαίρεση, το μίσος, η κοσμική προπέταια και ξυπασιά και όλα τα άλλα φυσικά κακά που συνοδεύουν την πτώση του ανθρώπου.

Η Εκκλησία, λοιπόν, πάντοτε μας θυμίζει ότι δεν είμαστε γεννημένοι γι’αυτά, αλλά είμαστε γεννημένοι για πολύ σπουδαιότερα και ανώτερα, τα οποία όμως οι τίτλοι του κόσμου τούτου και η ραστώνη και η αμέλειά μας για την αλήθεια του Ευαγγελίου και του λόγου του Θεού μας αφήνουν πάλι ξεθωριασμένη την ανάμνηση του Παραδείσου και μας κάνουν, αντί να είμαστε οι ερασταί της Βασιλείας του Θεού, να είμαστε οι  άνθρωποι εκείνοι, οι οποίοι σαγηνευόμεθα και πλανώμεθα από τα πράγματα του κόσμου τούτου.

Είμαστε οι άνθρωποι εκείνοι, οι οποίοι συμβιβαζόμαστε με τις βιοτικές μας ανάγκες και επικεντρώνουμε ακόμα και την ηθική μας υπόσταση και τις οποιεσδήποτε αρετές μας, όλα, σε ένα συνδυασμό ατομικιστικής και ενδοκοσμικής επωφελείας, σε ένα συνδυασμό που έχει σχέση επιμόνως με τα πράγματα του κόσμου τούτου.

Αυτή, λοιπόν, η περίοδος κατεξοχήν θέλει να μας διδάξει ότι η ζωή μας δε θα πρέπει να έχει μια στατικότητα ως έκφρασή της και ως ερμηνεία της, αλλά η ζωή μας πρέπει να έχει την αίσθηση της πορείας, της μετακίνησης, του οραματισμού, της πορείας από τα τα πράγματα του νυν εις τα πράγματα του μέλλοντος αιώνος.

Ένα άλλο στοιχείο, το ποίο θα μας βοηθήσει σε αυτή την πορεία, για να ολοκληρώσουμε την αποστολή μας και να κερδίσουμε τον πνευματικό μας στόχο, που θα συμπέσει με τη δόξα μας, τη δοξα του ανθρώπου, την δοξοποίηση της ύπαρξής μας μέσα στην χάρη του Ελέους και  της Ευλογίας του Θεού, είναι και το εξής: Ο ένας και μοναδικός, ο Σωτήρ του κόσμου, ο αγωνοθέτης και ενισχυτής και τελικός ελανοδίκης, είναι ο Κύριος Ιησούς, ο Θεάνθρωπος, εκείνος ο οποίος ήρθε επί γης, για να ανέλθει επί του Σταυρού και με το τίμιον αίμα Του να θεμελιώσει την Εκκλησία Του.

Είναι η Χάρις του Θεού που ήρθε, όπως ακούσαμε πριν λίγο και στο Ιδιόμελο των Αποστίχων (ἔλαμψεν ἡ χάρις σου Κύριε, ἔλαμψεν ὁ φωτισμὸς τῶν ψυχῶν ἡμῶν), για να διαλύσει τα σκότη.

Σκότος είναι η ζωή του ανθρώπου όσο και αν φαίνεται πετυχημένη, σκότος είναι η ζωή του ανθρώπου, όσο κι αν αυτός ζαλίζεται από τις επιτυχίες της επιστήμης και της τεχνολογίας, σκότος είναι η ζωή του ανθρώπου, και όταν ακόμη αυτός κερδίσει τον κόσμον όλον και συνοδεύεται η ζωή του από εξαιρετική δύναμη, από δόξα, από επάρκεια αγαθών και οικονομικών στοιχείων, είναι και παραμένει σκότος, όταν το έκπαγλον και άκτιστον φως του Χριστού δεν φωτίζει όλες αυτές τις ενέργειες, το φως,  το  οποίον έρχεται για να φωτίσει «πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον», να φωτίσει τα έγκατα της ψυχής μας και να μας ανακαλύψει την πνοή την ζώσαν, που κρύβεται απ’αρχής της Δημιουργίας μέσα στην ύπαρξή μας, και να την επανασυνδέσει με την αιώνια αλήθεια και ζωή που είναι ο Τριαδικός, ο αϊδίως υπάρχων Παντοκράτωρ Θεός.

Και βεβαίως δεν χρειάζεται να κάνουμε μία σκιαγραφία της πορείας της ανθρωπότητος από τα παλιά μέχρι και τα σημερινά δεδομένα, τα οποία βιώνουμε, για να βεβαιωθούμε γι’αυτή την αλήθεια, ότι δεν μπορεί δηλαδή παρά μόνο το ζωογόνο φως του Ζώντος και Φιλανθρώπου Θεού να φωτίζει τον κόσμο και μόνο η άπειρη αγάπη Του και η ελεημοσύνη Του να συντηρεί τον κόσμο, διότι όλα τα ανθρώπινα μεταβάλλονται και όλα τα ανθρώπινα είναι σχετικά, ενώ η παρουσία του Θεού είναι ξέχωρη, είναι άπειρη και απερινόητη αλήθεια, είναι ατελεύτητη πανένδοξη αιωνιότητα.

Γι’αυτό, λοιπόν, ακριβώς θα πρέπει να ζούμε στο πνεύμα του αναχωρητισμού, να ζούμε στο πνεύμα της ασκήσεως, η οποία θα αρχίσει από την καθημερινή μας ζωή, από απλά μικρά πράγματα, τα οποία όμως θα μας δώσουνε μία δυνατότητα να βιώσουμε και τα μεγάλα και τα σπουδαία, τα οποία ετοιμάζει ο Θεός για μας.

Λέει ο Ιώβ στο βιβλίο του ότι η μανία της θάλασσας στον ωκεανό καταλήγει και σβήνει στο άκρο της γης, που είναι η στεριά, που είναι ακροθαλασσιά. Αυτός ο ισχυρός προφυλακτήρας της γης αποτελείται και δημιουργείται από τα πιο μικρά πράγματα που είναι οι κόκκοι της άμμου! (Ἰὼβ λη’8-11. «ἔφραξα θάλασσαν πύλαις ... ἐθέμην αὐτῇ ὅρια, περιθεὶς κλεῖθρα καὶ πύλας. Εἶπα δὲ αὐτῇ· μέχρι τούτου ἐλεύσῃ καὶ οὐχ ὑπερβήσῃ, ἀλλ᾿ ἐν σεαυτῇ συντριβήσεταί σου τὰ κύματα».  Πρβλ. και τον Ειρμόν:  Δευτέρα πρωῒ  Γ´Εβδομάδος Τριῳδίου  ᾨδὴ η´.  Ἦχος γ´. «Ὁ στεγάζων ἐν ὕδασι τὰ ὑπερῷα αὐτοῦ, ὁ τιθεὶς θαλάσσῃ, ὅριον ψάμμον, καὶ συνέχων τὸ πᾶν, σὲ ὑμνεῖ ἥλιος, σὲ δοξάζει σελήνη, σοὶ προσφέρει ὕμνον πᾶσα κτίσις, τῷ Δημιουργῷ καὶ Κτίστῃ, εἰς τοὺς αἰῶνας»).

Έτσι, λοιπόν, είναι οι μικρές καθημερινές πράξεις, οι οποίες όμως, όταν βιώνονται με την αλήθεια και το πνεύμα του Ευαγγελίου, κάνουνε τις προσωπικότητές μας όχι απλώς θρησκευτικές, όχι απλώς ακέραιες, ηθικές, αλλά τις κάνουνε κοινωνούς θείας φύσεως, καθιστούν τον άνθρωπο μέτοχο της Χάριτος και της ευλογίας του Θεού.

Έτσι δεν δημιουργείται ο αλαζόνας άνθρωπος της δυνάμεως, αλλά μορφώνεται ο άνθρωπος του Θεού. Κι αυτό έχει ανάγκη πάντοτε η κοινωνία. Διότι τα μεγάλα πνεύματα κι οι μεγάλοι δημιουργοί και μεγάλοι επιστήμονες μπορούν να κατορθώσουν πάρα πολλά πράγματα και έχουν κατορθώσει. Και αποδεικνύουν με αυτό ότι μέσα τους υπάρχει η εικόνα του Θεού, η σπίθα, το χάρισμα, η δύναμη και η λογική, που ο Θεός εμφύσησε στον άνθρωπο. Ανεξάρτητα όμως πώς προσφέρουν τα αγαθά αυτά και σε ποιά υπηρεσία αυτοί τα επιστρατεύουν, εμείς έχουμε ανάγκη να γίνουμε άνθρωποι του Θεού. Σε οποιονδήποτε λοιπόν τομέα της ζωής κι αν βρισκόμαστε αν είμαστε άνθρωποι του Θεού, μπορούμε να ελπίζουμε ότι μπορεί να μετριαστεί και να ελαχιστοποιηθεί το κακό μέσα εις τον κόσμο.

Γι’αυτό λοιπόν από αυτή την ευλογημένη περίοδο συγκεκριμένα, ας αρχίσουμε με τις δοκιμασμένες μεθόδους που η Εκκλησία μας προσφέρει.

Με την αλλαγή των τροφών, με τον περιορισμό των τροφών, με τον περιορισμό των διασκεδάσεων και των χαλαρών στιγμών, με τον περιορισμό όλων εκείνων στοιχείων, τα οποία μας ευχαριστούν και αυτά πιθανόν δεν είναι πάντοτε συνδεδεμένα με την αμαρτία, αλλά όλα εκείνα τα οποία ιδιαίτερα αγαπούμε, και είμεθα προσκολλημένοι, θα πρέπει αυτήν την περίοδο ιδιαίτερα να τα στερηθούμε, θα πρέπει να κλειστούμε στο Ταμιείον μας, να βρούμε ώρες περισυλλογής.

Ας περιορίσουμε το ραδιόφωνο, ας περιορίσουμε την τηλεόραση, ας περιορίσουμε την επικοινωνία με το τηλέφωνο, που συχνά μέσα σε ανεξέλεγκτες απεραντολογίες μας εμβάλλει στην αργολογία και την καταλαλιά. Ας περιορίσουμε την περιέργεια και τους περισπασμούς με αυτά που γίνονται γύρω μας και στους άλλους. Ας συγκεντρωθούμε στον εαυτόν μας, ας γνωρίσουμε τον εαυτό μας, ας ανοίξουμε τις καρδιές μας διάπλατα στο φως το θείου Νόμου και στην κρίση του Θεού. Ας πούμε ότι σήμερα θα ασχοληθώ με αυτό το στοιχείο της ψυχής μου και αύριο με ένα άλλο στοιχείο του χαρακτήρος μου, εκκόπτοντας ζιζάνια παθών και συλλέγοντας άνθη αρετών, από αυτά που προσφέρει η Εκκλησία μας.

Δεν θα δώσουμε λόγο στο Θεό, γιατί δε λύσαμε το στεγαστικό και οινομικό πρόβλημα της ανθρωπότητος. Δεν θα δώσουμε λόγο στο Θεό, γιατί δεν κατορθώσαμε να γίνουμε μεγάλοι ιεραπόστολοι ή να γίνουμε μάρτυρες της Πίστεως και της επιστήμης και να ανακαλύψουμε χίλια δυο πράγματα και να σκεφτούμε άλλα τόσα, αλλά θα δώσουμε λόγο στο Θεό, γιατί Εκείνος μας χτύπησε σήμερα την πόρτα, και εμείς του την κλείσαμε. Θα δώσουμε λόγο στον Θεό, διότι σήμερα, ενώ μάθαμε κάτι δυσάρεστο για έναν διπλανό μας, ανεξάρτητα αν είναι αληθές ή ψευδές δεν το κλείσαμε με προσευχή μέσα στην καρδιά μας, αλλά πήραμε τηλέφωνο για να το κουτσομπολέψουμε, να αναμεταδώσουμε την περίεργη και σκανδαλώδη είδηση. Και έτσι πληθαίνουμε μια συκοφαντία ή γνωστοποιούμε μια αληθινή πτώση του πλησίον μας, βαρύνοντας όμως και πάλι την ψυχή μας με την καταλαλιά.

Σήμερα λοιπόν, αν μπορέσουμε να νικήσουμε αυτές τις ανθρώπινες μεν εκφάνσεις της ζωής, πλην όμως που μαρτυρούν όχι αναγεννημένο εν Χριστώ άνθρωπο, εάν λοιπόν μπορέσουμε να τηρήσουμε με όλη τη συνέπεια και την ευθύνη όλη την χριστιανική μας ιδιότητα και να είμαστε όχι «ωσπερ οι λοιποί των ανθρώπων» και ως «τα έθνη», που «επιζητεί» την ματαιότητα και τον τυφλό εγωϊσμό, που ό,τι θέλουμε παρορμητικά λέμε, ό,τι μας έρχεται στο νου ανεξέλεγκτα και απερίσκαπτα ανακοινώνουμε, ό,τι σκεφτόμαστε το δημοσιοποιούμε και ό,τι υποπτευόμαστε για τον άλλον το κάνουμε τετελεσμένο γεγονός, όταν θέλουμε να φάμε έστω ένα γλυκό, ας μην είναι αρτήσιμο, αλλά όμως δεν τρώμε ένα κομματάκι αλλά τρώμε όλο το ταψάκι, και αν δεν μπορούμε λοιπόν να περιοριστούμε και να εγκρατευθούμε σ’αυτά τα μικρά πραγματάκια της ημέρας, δεν μπορούμε να βιώσουμε την ασκητική μορφή της Εκκλησίας μας, και αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να μένουμε στείροι στις προσπάθειές μας, να μένει ανενέργητη η πίστη μας και να κρύβεται η δύναμη του Αγ.Πνεύματος, που είναι μέσα μας και μας φτάνει στον θρόνο του Θεού.

Πιστεύω λοιπόν από τα βάθη της ψυχής μου όλες αυτές τις ημέρες να παρακολουθήσουμε και να συμμετέχουμε στην λειτουργική ζωή της Εκκλησίας με τις κατανυκτικές αυτές Ακολουθίες, αλλά όπως λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος «όχι εκ μαθήσεως κατακτήσαι την βασιλεία των ουρανών, αλλά εξ ασκήσεως». Εάν ξέρουμε ότι σήμερα έτσι είναι η Ακολουθία και το Τυπικό της και αύριο αλλιώς δεν λέει τίποτε ουσιαστικό αυτό για τον εξαγιασμό μας. Αλλά εάν «εξ ασκήσεως» συνδεθούμε με το πναύμα και την ζωή της Εκκλησίας μας, τότε μόνο κατακτούμε την Βασιλεία των Ουρανών.

Ας ασκηθούμε λοιπόν, και ας εγκρατευθούμε και ας ζήσουμε με συνέπεια και ευθύνη την χριστιανική μας ιδιότητα, ώστε όταν μας φθάσει η μεγάλη εορτή του Πάσχα να είμαστε όντως αναγεννημένοι, άλλης βιοτής άνθρωποι, να έχουμε ετοιμάσει τον εαυτό μας σε ένα τέτιοιο σημείο, που να πούμε ότι «ζω ουκέτι εγώ αλλα ζη εν εμοί ο Χριστός» και έτσι το φως αυτό το ανέσπερο της αληθείας, να διαλύσει τα σκότη της ψυχής μας, τα σκότη της ανθρωπότητας ολοκλήρου, και ας μην παρασυρόμεθα πιστεύοντες ότι από κει θα έρθει η σωτηρία και από κει θα έρθει η σωτηρία κι από αλλού θα έρθει η σωτηρία και από εκείνο το σύστημα αν το εφαρμόσουμε. Από κανένα ανθρώπινο παράγοντα δεν πρόκειται να έρθει η παύση των δεινών και η σωτηρία των ανθρώπων. Γιατί τα πράγματα του κόσμου τούτου ίναι συνδεδεμένα με την ατομοκρατία, με το ατομικό συμφέρον και με την ηθική της ζούγκλας. Οι χειρότεροι να καταπιέζουν και να κατατρώγουν τους μικροτέρους, τους αδυνάμους.

Η σωτηρία θα έρθει μόνο από τον Χριστό και από την Εκκλησία.

Ας βιώσουμε λοιπόν από τώρα αυτά τα έσχατα, για να νιώσουμε ότι όντως «η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί».

Καλή και ευλογημένη Σαρακοστή.

ἀπό τὴν Ὁμιλία τοῦ Καθηγουμένου στὴν Ἀρχαιολογικὴ

νοτίως της πλατείας Μητροπόλεως στεγαζόταν η Σχολή Ντέκα

Ο Αθηναίος Ιωάννης Ντέκας, που διεκρίθη ως επιχειρηματίας στην Βενετία, ίδρυσε το 1750 Σχολή για τη μόρφωση των Αθηναίων νέων.
Μετά το θάνατό του και συγκεκριμένα μετά την κατάληψη της Ιταλίας από τον Ναπολέοντα, κατασχέθηκαν τα κεφάλαια προικοδοσίας της Σχολής, και έτσι αυτή εκινδύνευε να κλείσει.
Τότε, προσεφέρθη η μονή Πετράκη να καλύπτει τα έξοδα (μισθό διδασκάλου και τροφεία μαθητών), ώστε να η Σχολή να εξακολουθήσει την ευεργετική λειτουργία της.

Ο Αγ.Γρηγόριος ο Ε' με Σιγίλλιό του επαινεί την Μονή για την πρωτοβουλία της.

εδώ όπου μέχρι πρό τινος υπήρχε & οδός Ντέκα

Επίσημο Έγγραφο του Αγ.Γρηγορίου Ε'

μαρμάρινη πλάκα, η οποία διασώζεται στο Βυζαντ.Μουσείο,
με το ιστορικό της Σχολής

το κείμενο της εντοιχισμένης επιγραφής

πρόσφατες αναγνωρίσεις της προσφορας της Μονης Πετράκη

ΣΙΓΓΙΛΙΟΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ Ε΄ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ
κατακυροῦν τὴν μέριμναν τῆς Μονῆς Πετράκη
διὰ τὴν Σχολὴν ἑλληνικῶν γραμμάτων ἐν Ἀθήναις

Γρηγόριος ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως νέας Ῥώμης καὶ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης.

Ὅσα μὲν καὶ οἷα τὰ ἐκ τῆς παιδείας ἀγαθά, πολλοῖς πολλάκις διατεθρύλληται· αὕτη καὶ γὰρ ἡμῖν τοῦ τε ἀγαθοῦ καὶ φαύλου διάκρισιν περιποιεῖ, τὰ μὲν ἑλέσθαι τὰ δὲ φυγεῖν παραινοῦσα, ὑπ᾿ αὐτῆς τὰ ἤθη κοσμούμεθα, ἐπαινετοὺς ἡμᾶς αὐτοὺς παρεχόμενοι. Αὕτη πῶς οἰκονομητέον, πῶς πολιτικοῖς χρηστέον πράγμασι, καὶ περὶ ἄλλα συμφέροντα τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ ἐκδιδάσκει τοὺς μετειληφότας ἐν τῇ ψυχῇ οἷον κάλλιστον περιτίθησι κόσμον καὶ τὴν ὠφέλειαν, τὴν γνῶσιν ἐκ τῆς ἀληθείας περιποιοῦσα καὶ εἰς εὐσέβειαν προάγουσα ταῖς καταλήψεσι τῶν θείων καὶ ἱερῶν ἐννοιῶν καὶ γραφῶν καὶ τὸν ἄνθρωπον ᾗ δυνατὸν ὅμοιον Θεῷ ἀποφαίνουσα.

Διὰ ταῦτα καὶ ἡ μετριότης ἡμῶν τοὺς οἴακας τοῦ οἰκουμενικοῦ τούτου ἐπιτετραμμένου σκάφους, καὶ τῆς ἐκ τῆς παιδείας κοινῆς ὠφελείας ἀεὶ ἐπιμελουμένης τοῦ ἁπανταχοῦ ἡμῶν εὐσεβοῦς πληρώματος, ὅπου ἂν κατίδοι [sic] κοινὰς συνισταμένας σχολὰς εἰς παράδοσιν καὶ διδασκαλίαν τοῦ θεοσδότου τούτου χρήματος τῆς παιδείας καὶ δεομένας τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀντιλήψεως καὶ ἐπισυστάσεως, εὐθέως πάνυ ἐπιβραβεύειν τὴν δυνατὴν ἀντίληψιν εἰς εὐστάθειαν αὐτοῦ καὶ [ἐν] ἀσφαλείᾳ διαμονήν.

Ἐπεὶ τοίνυν ἐβεβαιώθημεν συνοδικῶς ἀπὸ ζώσης φωνῆς τοῦ ἱερωτάτου Μητροπολίτου Ἀθηνῶν καὶ Λαβαδείας [sic] ὑπερτίμου καὶ ἐξάρχου πάσης Ἐλλάδος, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητοῦ ἡμῶν ἀδελφοῦ καὶ περιποθήτου κύρ-Γρηγορίου καὶ ἀπὸ ἐνυπογράφων γραμμάτων τῶν τιμιωτάτων ἀρχόντων, προκρίτων καὶ προεστώτων ἐπαρχιωτῶν αὐτοῦ εὐλογημένων χριστιανῶν, ὅτι ὁ ὁσιώτατος ἡγούμενος τοῦ ἐκεῖ ἐν Ἀθήναις ἱεροῦ καὶ σεβασμίου ἡμετέρου πατριαρχικοῦ καὶ σταυροπηγιακοῦ μοναστηρίου τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Πετράκη ἐπιλεγομένου κύρ-Διονύσιος, ὡς ἀνὴρ φιλόκαλος, φιλόμουσός τε καὶ φιλόπατρις, θείου ζήλου ἐμφορηθείς, ἠβουλήθη ἀνακαινήσασθαι καὶ ἐπισυστῆσαι τὴν πάλαι ἀκμάσασαν κοινὴν τῶν ἑλληνικῶν μαθημάτων σχολὴν τοῦ μακαρίτου Ἰωάννου Ντέκα, ἐπὶ κοινῇ ὠφελείᾳ, προόδῳ τε καὶ ἐπιδόσει τῶν πατριωτῶν αὑτοῦ εὐλογημένων χριστιανῶν· καὶ τὴν οἰκειοθελῆ αὐτοῦ βούλησιν ἀνακοινωσαμένην, ὑπέσχετο ἐν ἀνεπιστρόφῳ λογισμῷ διδόναι κατ᾿ ἔτος τῷ ἤδη σχολάρχῃ αὐτῆς σοφολογιωτάτῳ διδασκάλῳ κύρ-Ἰωάννῃ Πενιζέλῳ πεντακόσια γρόσια λόγῳ μισθοῦ αὐτοῦ εἰς τρεῖς μοίρας τοῦ χρόνου, ἐν ἀρχῇ δηλονότι τῆς παραδόσεως καὶ διδασκαλίας αὐτοῦ, καὶ ἐν μέσῳ τοῦ χρόνου, καὶ περὶ τὸ τέλος τοῦ αὐτοῦ· ὡσαύτως καὶ δεκαπέντε κοιλὰ σίτου καὶ ἓν καντάρι τυροῦ καὶ ἓξ ξηστὰ κατὰ τὴν τοπικὴν φωνὴν ἐλαίου. Πρὸς δὲ καὶ μαθηταῖς δύο καὶ δέκα πτωχοῖς τε καὶ ἀπόροις πατριώταις, εἰ τύχοιεν, ἑνὶ ἑκάστῳ ἀνὰ ἓξ κοιλὰ σίτου ἐτησίως καὶ τὸ χαράτζιον αὐτῶν, ἐπὶ τοιούτῳ μέντοι σκοπῷ καὶ προθέσει θεαρέστῳ τῆς αὐτοῦ ὁσιότητος, εἴγε οἱ τοιοῦτοι δώδεκα μαθηταὶ ἐπιμελῶντας προκόπτοντες καὶ ἐπιδιδόντες τοῖς μαθήμασι, μὴ φαινόμενοι κηφῆνες, ἔχοντες τὴν τοιαύτην ἐτήσιον βοήθειαν μόνον [...] πραγματείαν, οἷς ἡ φροντὶς μέτ᾿ ἀκριβοῦς ἐξετάσεως τῆς ἐπιμελείας αὐτῶν [.....] ἐπίκειται τῷ σχολάρχῃ καὶ διδασκάλῳ.
Ταύτην γοῦν τὴν θεάρεστον σπουδὴν ὁ ὁσιότις αὐτοῦ [sic] ἐπιδειξάμενος, ὑπέσχετο [....] τηρεῖν τὰς ἐτησίους ταύτας [....] χρημάτων καὶ [....] ἐκ τοῦ ἱεροῦ τούτου μοναστηρίου παρέχεσθαι κατ᾿ ἔτος προθύμως καὶ ἀνελλιπῶς, οὐ μόνον αὐτὸς ἐν τοῖς ζῶσι διατελῶν, ἀλλὰ καὶ [...] μετὰ τὴν περὶ [....] αὐτοῦ οἱ διαδεξόμενοι τὴν ἡγουμενίαν καὶ φροντίδα καὶ ἐπιστασίαν τοῦ ἱεροῦ τούτου μοναστηρίου ὀφείλουσι τηρεῖν καὶ ποιεῖν [....] αὐτὰ ἀπαρατρέπτως καὶ ἀπαραβάτως καὶ διδόναι τῷ τε ἤδη σχολάρχῃ καὶ διδασκάλῳ εἰρημένῳ σοφολογιωτάτῳ κύρ-Ἰωάννῃ Πενιζέλῳ καὶ τοῖς μετὰ τοῦτον ἀποκατασταθησομένοις σχολάρχαις ἐν αὐτῇ τῇ κοινῇ σχολῇ τῶν ἑλληνικῶν μαθημάτων, ὡσαύτως καὶ τοῖς δώδεκα, εἰ τύχοιεν, πτωχοῖς μὲν καὶ ἀπόροις μαθηταῖς, ἐπιμελουμένοις δὲ καὶ προκόπτειν.

Αὐτός δὲ ὁ ἡγούμενος κύρ-Διονύσιος ὡς συνίστωρ καὶ ἀντιλήπτωρ αὐτῆς ἔχει καὶ τὴν ἐφορείαν, προστασίαν τε καὶ ἐπιτροπὴν αὐτῆς, φροντίζων καὶ οἰκονομῶν τὰ τῆς εὐκαταστάσεως αὐτῆς καὶ εὐσταθείας καὶ καρποφορίας, ὥπερ [sic] ἐπαγγέλλετο [sic] καὶ ὁ διδάσκαλος, τὰ τῆς προκοπῆς καὶ ἐπιδόσεως τῶν εἰς αὐτὴν μαθητῶν διὰ τῆς ἐπιμελείας καὶ ἀόκνου διδασκαλίας αὐτοῦ καὶ ἐξηκριβωμένης παραδόσεως τῶν ἑλληνικῶν μαθημάτων, ἔχων μόνον τεσαράκοντα ἡμέρας ἀνακωχὴν ἐν ὅλῳ τῷ διαστήματι τοῦ χρόνου οὐ μὴ παραδιδόναι μαθήματα, κα [...] τοῦτο [...] ἐτησίως καὶ ἐν ταῖς λοιπαῖς τῶν ἑλληνικῶν μαθημάτων σχολαῖς.

Κατὰ τὰς ἐγγράφους τῆς αὐτοῦ ὁσιότητος ὑποσχέσεις ὡμολόγησαν αὐτῷ μεγάλας τὰς χάριτας πάντες οἱ προεστῶτες καὶ πρόκριτοι πατριῶται αὐτοῦ καὶ δι᾿ ἀμοιβαίαν ἔνδειξιν τῆς εὐγνωμοσύνης αὐτῶν ὑπόσχονται αὐτοὶ ἐγγράφως διατηρεῖν τὸ ἱερὸν τοῦτο μοναστήριον τοῦ Πετράκη αὐτοί τε καὶ οἱ μεταγενέστεροι αὐτῶν ἀσύδοτον, ἀνεπηρέαστον ἐν παντὶ καιρῷ καὶ ἀκαταζήτητον ἀπὸ παντὸς κοινοῦ δοσίματος καὶ ἀπὸ τευτερίων τῆς πολιτείας καὶ ἄλλων κοινῶν δαπανημάτων καὶ ἐξόδων καὶ μηδόλως ἐνοχλῆσαι καὶ ἐπηρεᾶσαι ἐπὶ τοιούτοις προβλήμασι μήτε τὴν αὐτοῦ ὁσιότητα, μήτε τοὺς μετὰ ταῦτα ἡγουμένους καὶ συμμοναστηριακοὺς πατέρας ἐπὶ μηδεμιᾷ αἰτίᾳ καὶ προφάσει.
Ἐπὶ τοιαύταις οὖν κοιναῖς [..] ρίστοις συμφωνίαις καὶ ὑποσχέσεσιν αὐτῶν, ἐγένετο καὶ τῇ ἡμῶν μετριότητι καὶ τῇ περὶ ἡμῶν ἱερᾷ ἀδελφότητι καὶ ἁγίᾳ συνόδῳ ἔνθερμος παράκλησις καὶ αἴτησις, ἵνα ἐκδοθῇ καὶ τόδε τὸ πατριαρχικὸν ἡμῶν καὶ συνοδικὸν ἐπικυρωτικὸν σιγγιλιῶδες ἐν μεμβράναις γράμμα πρὸς ἀσφαλῆ διατήρησιν αὐτῶν εὐστάθειάν τε καὶ αἰωνίαν ὡς εἰπεῖν διαμονὴν τῆς ρηθείσης κοινῆς τῶν ἑλληνικῶν μαθημάτων σχολῆς.

Τούτου χάριν εὐμενῶς προσηκάμενοι αὐτὰς ὡς θεαρέστους καὶ κοινωφελεῖς γράφοντες συνοδικῶς μετὰ τῶν περὶ ἡμᾶς ἱερωτάτων ἀρχιερέων καὶ ὑπερτίμων τῶν ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητῶν ἡμῶν ἀδελφῶν καὶ συλλειτουργῶν ἐπιβεβαιοῦμεν αὐτάς, ἵνα ἔχωσι τὸ κῦρος καὶ τὴν ἰσχὺν ἐν παντὶ καιρῷ καὶ τὴν ἐνέργειαν ἀεὶ ἀπαράτρεπτον καὶ ἀμεταποίητον τὰς ἀπὸ μέρους τοῦ ἱεροῦ πατριαρχικοῦ ἡμῶν καὶ σταυροπηγιακοῦ μοναστηρίου τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν τοῦ Πετράκη ἐπιλεγομένου, ὡσαύτως καὶ τὰς ἀπὸ μέρους τῆς κοινότητος τῶν εὐλογημένων χριστιανῶν τῆς ἐπαρχίας Ἀθηνῶν ρηθείσας συμφωνίας καὶ ὑποσχέσεις.

Καὶ ὁ ῥηθεὶς ὁσιώτατος καθηγούμενος τοῦ αὐτοῦ ἱεροῦ καὶ σεβασμίου μοναστηρίου κύρ-Διονύσιος Πετράκης δίδῃ κατ᾿ ἔτος ἀπαραμειώτως καὶ ἀνελλιπῶς τὰ ὑπεσχημένα χρήματά τε καὶ πράγματα τῷ διδασκάλῳ καὶ τοῖς δώδεκα μαθηταῖς, ὑπάρχῃ ἐπίτροπος καὶ ἔφορος καὶ προστάτης αὐτῆς τῆς σχολῆς. Ὡσαύτως ποιοῦντες τὰ αὐτὰ καὶ ἐκπληροῦντες ἀπαραμειώτως καὶ ἀνελλιπῶς κατ᾿ ἔτος οἱ μετὰ ταῦτα ἡγουμενεύσοντες ἔχωσι τὴν αὐτὴν προστασίαν καὶ ἐφορείαν αὐτῆς, ὥστε εἶναι αὐτὴ καὶ λέγεσθαι καὶ παρὰ πάντων γινώσκεσθαι  [....] καὶ πατριαρχικὴν σχολὴν διὰ τοῦ τοιούτου ἐκκλησιαστικοῦ προνομίου συνισταμένην δὲ καὶ βοηθουμένην τοιουτοτρόπως παρὰ τοῦ εἰρημένου πατριαρχικοῦ ἡμῶν καὶ σταυροπηγιακοῦ μοναστηρίου τοῦ Πετράκη.

Ὁ δὲ σχολάρχης αὐτῆς καὶ διδάσκαλος εἰρημένος σοφολογιώτατος κύρ-Ἰωάννης Πενιζέλος ἔχει λαμβάνειν κατ᾿ ἔτος παρὰ [....] ὁσιότητος τὰ ὑπεσχημένα ὡς εἴρηται ἀπαραμειώτως καὶ ἀνελλιπῶς, φροντίζει δὲ τῆς ἀόκνου διδασκαλείας [sic] καὶ ἐξηκριβωμένης παραδόσεως τῶν ἑλληνικῶν μαθημάτων πρὸς τοὺς φοιτῶντας αὐτῷ μαθητὰς καὶ τῆς καρποφορίας καὶ χρηστοηθείας αὐτῶν, ποιῇ δὲ διακοπὴν τῶν μαθημάτων ἐνιαυσίως τεσαράκοντα ἡμερῶν, ὡς δεδήλωται, γν ... ζει  ἐπιστάτην καὶ ἔφορον τῆς σχολῆς τόν τε ἤδη ἡγούμενον κύρ-Διονύσιον Πετράκην, καὶ τοὺς μετὰ ταῦτα ἀποκατασταθησομένους αὐτῷ ἡγουμένους. Οὕτω δὲ καὶ οἱ δ....σόμενοι μετὰ ταῦτα διδάσκαλοι καὶ σχολάρχαι ἐν αὐτῇ τῇ σχολῇ ὡς κἀκεῖνοι τὰ αὐτὰ καρπούμενοι καὶ λαμβάνουσιν.

Ὀφείλωσι δὲ καὶ οἱ ἤδη προεστῶτες, ἐπίτροποί τε καὶ οἱ λοιποὶ πρόκριτοι τῶν Ἀθηνῶν διατηρεῖν τὰς γινομένας κοινὰς αὐτῶν ἐγγράφους συμφωνίας καὶ ὑποσχέσεις καὶ μηδέποτε καὶ μηδεμιᾷ αἰτίᾳ καὶ προφάσει ἐνοχλῆσαι καὶ ἐπηρεᾶσαι τὸ εἰρημένον τοῦτο πατριαρχικὸν ἡμῶν καὶ σταυροπηγιακὸν μοναστήριον τοῦ Πετράκη ἢ ἀπαιτῆσαι μέχρι καὶ ὀβολοῦ ἐξ αὐτοῦ λόγῳ ἐτησίων κοινῶν δοσιμάτων, δαπανημάτων τε καὶ  [...]δων διὰ τευτερίων τῆς πολιτείας Ἀθηνῶν, ἢ δι᾿ ἄλλων προβλημάτων, ἀλλ᾿ ἔχειν αὐτὴν ἐς ἀεὶ ἀνενόχλητον καὶ ἀνεπηρέαστον, ἀκαταπάτητον καὶ ἀσύδοτον καὶ πάντῃ πάντως ἐλεύθερόν τε καὶ ἀμέτοχον τῶν τοιούτων [...]ντες ταῦτα δ[...] εὐγνωμοσύνης ἀλλὰ καὶ εὐλαβείας χάριν [....] τὸ χριστιανικὸν ἐπάγγελμα, μηδένα ἔχ[...] ποτὲ τὸν ἐναντιούμενον ἢ [...] ἀντιλέγοντα τοῖς [...] θεοφιλῶς καὶ συμφώνως δεδογμέν [...] ὅς τε δι᾿ οὗ ἔκ τε τοῦ ἱεροῦ καταλόγου καὶ [...]ικοῦ  συστήματος τολμήσει [...] τρόποι [...] κακοβούλως τε ἢ ἀνατρέψει ἀσυνειδήτως τὰ ἐν τῷ παρόντι ἐκκλησιαστικῶς ἐπικυρωθέντα ἢ διασείσει τὴν προστασίαν [...] αὐτῆς [...] σχολῆς, ἢ κολοβώσει τὰς εἰς αὐτὴν γενομένας εὐποιΐας καὶ βοηθείας ἢ τὰς εἰς τὸ ἱερὸν μοναστήριον τοῦ Πετράκη οἰκ[...] ἀντιλήψεις [...] ἐμμέσως ἢ ἀμέσως ἑκατέρῳ βλάβην τινὰ ἢ ζημίαν ἐπενεγκεῖν μέχρι καὶ αὐτοῦ τοῦ λεπτοῦ ἀντιπράττων τοῖς κοινοῖς διδομένοις, οἱ τοιοῦτοι, ὁποῖοι ἂν ὦσιν, ὡς κοινοβλαβεῖς καὶ κακότροποι καὶ πο [...] οὐ μόνον τῆς σχολῆς ἀλλὰ καὶ τοῦ ἱεροῦ μοναστηρίου καὶ κατ [...] ἐκκλησίας ἀφωρισμένοι ὑπάρχωσι ἀπὸ Θεοῦ καὶ κατηραμένοι, καὶ [...] καὶ μετὰ θάνατον ἄλυτοι καὶ τυμπανιαῖοι καὶ  [...] πατρικαῖς καὶ συνοδικαῖς ἀραῖς ὑπεύθυνοι καὶ ἔνοχοι τοῦ πυρὸς τῆς γεένης.
Ταῦτα ἀπεφάνθη καὶ κεκύρωται συνοδικῶς· διὸ εἰς τὴν [...] καὶ διηνεκῆ τε ἀσφάλειαν ἐγένετο καὶ τὸ παρὸν ἡμέτερον πατριαρχικὸν καὶ συνοδικὸν σιγγιλιῶδες ἐν μεμβράναις γράμμα καταστρωθὲν καὶ ἐν τῶ ἱερῷ κώδικι τῆς κάθ᾿ ἡμᾶς τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας καὶ ἐδόθη εἰς τὸ ῥηθὲν πατριαρχικὸν ἡμῶν καὶ σταυροπηγιακὸν ἱερὸν σεβάσμιον μοναστήριον τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν τοῦ Πετράκη ἐπιλεγόμενον, ἐν Ἀθήναις κείμενον.

Ἐν ἔτει σωτηρίῳ ᾳωζ (1807)ῳ κατὰ μῆνα Δεκέμβριον, ἐπινεμήσεως δεκάτης πρώτης.

Γρηγόριος ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως νέας Ῥώμης καὶ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης.

Ἀκολουθοῦν οἱ ὑπογραφὲς τῶν συνοδικῶν: Μακάριος, Εἰρηναῖος κλπ

Η Ομιλία του Καθηγουμένου στην Εταιρία Ευεργετών

ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΥΕΡΓΕΤΩΝ

ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ΜΕ ΘΕΜΑ

«Ἡ διαχρονικὴ συμβολὴ τῆς Εὐεργεσίας

στὸ κοινωνικό, ἐθνικὸ καὶ εὐρωπαϊκὸ γίγνεσθαι».

30.09.2011

ὁδ.Ἀμαλίας 8, Αθήνα

Γραφεῖον Ενημέρωσης τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου στὴν Ἑλλάδα

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία καὶ οἱ Ἱερὲς Μονὲς αὐτῆς

ὡς συντελεστὲς τοῦ πνεύματος ἐθνικῶν εὐεργεσιῶν.

Ἡ ἔννοια τῆς ὑπερβάσεως τοῦ ἀτόμου, τῆς ὑπερβάσεως τοῦ στενοῦ ἀτομικιστικοῦ συμφέροντος, πέρα ἀπὸ κάθε ἀμφιβολία θεμελιώθηκε στὴν διδασκαλία τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου.

Καὶ ὄχι ἁπλῶς θεμελιώθηκε ἐκεῖ. Μέσα ἀπὸ τὴν ζωντανὴν βίωσιν τοῦ Χριστιανικοῦ πνεύματος στὴν λειτουργοῦσα Ἐκκλησία, ἄντλησε τὴν ἔμπνευσίν της, γιὰ νὰ ἐξελιχθῆ ἀπὸ ἁπλῆ ἔννοια καὶ ἰδεῶδες σὲ πρᾶξιν καὶ πραγματικότητα.

Ἀπὸ ἐκεῖ παρακινήθηκαν μέσα στοὺς αἰῶνες ἄπειρες ψυχές, καὶ εἰδικώτερα οἱ ἐκκλησιαστικοὶ φορεῖς, καὶ ἔδωσαν τὸν τόνο τῆς ἀνιδιοτελείας καὶ τῆς γενναιόδωρης προσφορᾶς ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ καλοῦ.

Ἀπὸ ἐκεῖ ἐμπνεύσθηκαν κατὰ τὴν νεώτερη ἐποχὴ καὶ οἱ Μεγάλοι Εὐεργέτες τῆς πατρίδος, ποὺ μεσουράνησαν στὰ δίσεκτα χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας, καθὼς καὶ στὰ ἀμέσως μετεπαναστατικά, στηρίζοντας τὰ πρῶτα βήματα τοῦ Ἐλευθέρου Ἑλληνορθοδόξου εὐσεβοῦς Γένους μας, καὶ σήμερα συναχθήκαμε γιὰ νὰ τοὺς τιμήσουμε μὲ εὐγνωμοσύνη.

«Μὴ τὰ ἑαυτὸν ἕκαστος σκοπεῖτε, ἀλλὰ καὶ τὰ ἑτέρων ἕκαστος». Συμβουλεύει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Καὶ ἀλλοῦ ἀπαιτεῖ: «ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι οἱ πεπιστευκότες τῷ Θεῷ». Ὄχι ἁπλῶς νὰ πράττουν κάποια ἁπλᾶ καὶ τρέχοντα ἀγαθοεργήματα, ἀλλὰ νὰ προΐστανται, νὰ γίνωνται ἐπικεφαλῆς, νὰ προχωροῦν γενναῖα μπροστὰ καὶ νὰ παρακινοῦν καὶ νὰ ἐμπνέουν καὶ ἄλλους γύρω των.

«Ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν, ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα». Θὰ συμπληρώση ἀλλοῦ ὁ θεῖος λόγος, περιγράφοντας τὸν μεταδοτικὸ καὶ πρώταθλο τῆς εὐποιΐας εὐσεβῆ ἄνθρωπο.

Ἀπὸ ἐκεῖ παρακινήθηκαν καὶ οἱ ἅγιοι πατέρες καὶ οἱ ἴδιοι προσωπικῶς νὰ προσφέρουν τὶς περιουσίες τους ὑπὲρ τοῦ λαοῦ, ὅπως ὁ Μέγας Βασίλειος, ἡ διακόνισσα Ὀλυμπιάδα, ὁ περιώνυμος Φιλάρετος, Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων, καὶ τόσοι ἄλλοι, ἐσχάτως δὲ ἡ πολιοῦχος τῶν Ἀθηνῶν Ἁγία Φιλοθέη ἡ Ἀθηναία.

Καὶ περαιτέρω προέτρεπαν μὲ σθένος εὐκαταστάτους πολίτες νὰ προβαίνουν σὲ γενναῖες χορηγίες ὑπὲρ τοῦ λαοῦ.

«Κλοπὴ δὲν εἶναι μόνο τὸ νὰ ἀφαιρεῖς παρανόμως ξένη ἰδιοκτησία, ἀλλὰ καὶ ἂν δὲν προσφέρης ἀπὸ τὴν περιουσία σου στὶς ἀνάγκες τῶν συνανθρώπων σου». Τολμᾶ νὰ διατυπώση ὁ Μέγας Βασίλειος. Κατακρατεῖς ἀγαθά, ποὺ σοῦ χάρισε ὁ Θεὸς ὄχι γιὰ ἰδιοτελῆ χρῆσι, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὰ διαχειρισθῆς φιλάνθρωπα. Καταχρᾶσαι ὡς κακὸς διαχειριστὴς καὶ χρησιμοποιεῖς ἐγωϊστικῶς, καὶ ἄρα παρανόμως, τὰ ὑλικὰ μέσα, ποὺ ὁ Θεὸς χορηγεῖ, μὲ ἀποδέκτες ὅλα τὰ πλάσματά Του.

Μὲ τὸ ἴδιο πνεῦμα ἐπορεύθησαν καὶ οἱ μεγάλοι εὐεργέται τοῦ Ἔθνους, ὥστε να ἔχουμε σήμερα μία Ἀκαδημία, ἕνα Ἀστεροσκοπεῖο, ἕνα Καλλιμάρμαρο, ἕνα Ζάππειο, ἕνα Ἀρσάκειο, μία Ῥιζάρειο καὶ τόσα ἀλλὰ εὐαγῆ Καθιδρύματα στην Ἀθήνα καὶ στὸν εὐρύτερο χῶρο τοῦ ἁπανταχοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Ἡ Ἱερὰ Μονὴ Πετράκη, τῆς ὁποίας κατ᾿ εὐδοκίαν Θεοῦ προΐσταμαι τὴν τελευταίαν δεκαετίαν, σεμνύνεται, διότι καθόλην τὴν διάρκειαν τῆς ἱστορικῆς πορείας της, ἀπὸ τὸ 1673, ὁπότε συνεκροτήθη σὲ αὐτοτελῆ Μονήν, πάντοτε προσεφέρετο καὶ κυριολεκτικὰ ἀναλώθηκε πρὸς ὠφέλειαν τοῦ εὐλογημένου λαοῦ μας.

Προσωπικῶς, ἐγκαταβιώνοντας στὴν Μονὴν ἐπὶ 40 χρόνια, διέθεσα ἄπειρες ὧρες ἀναδιφῶντας τὰ ἱστορικὰ ἔγγραφα τῆς Μονῆς καὶ διαπιστώνοντας βῆμα πρὸς βῆμα τίς πράξεις εὐεργεσίας αὐτῆς πρὸς τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος.

Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρω τὰ ἑξῆς: Ἡ Μονή μας προσέφερε τὸ ἔδαφος, γιὰ νὰ κτισθῆ ἡ Ἀκαδημία στὸ κέντρον τῶν Ἀθηνῶν, τὸ ἔδαφος γιὰ νὰ ἀνεγερθοῦν τὰ Νοσοκομεῖα Εὐαγγελισμός, Αἰγινήτειον, Ἀρεταίειον, Συγγροῦ, Λαϊκόν, Παίδων, Σωτηρία, Ἀσκληπιεῖον καὶ ΠΙΚΠΑ στὴν Βούλα, τὸ Γηροκομεῖον Ἀθηνῶν, ἡ Μαράσλειος Ἀκαδημία, ἡ Γεννάδιος Βιβλιοθήκη, ἡ Ῥιζάρειος Σχολὴ στὴν ὁδὸ Βασ.Σοφίας, τὸ Θεολογικὸν Οἰκοτροφειον, τὸ Ὀρφανοτροφεῖον τῆς Βουλιαγμένης.

Εἶναι δὲ χαρακτηριστικὸν ἕνα Σιγίλλιον τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε´, τὸ ὁποῖον διασῴζεται ὡς πολύτιμον κειμήλιον στὴν Μονήν μας, ὅπου ὁ ὀνομαστὸς ἐκεῖνος καὶ μαρτυρικὸς Πατριάρχης ἐπαινεῖ καὶ ἐπικυρώνει τὴν ἀπόφασιν τῆς Μονῆς μας, νὰ ἀναλάβη αὐτὴ ἀπὸ τὸ 1807 καὶ ἐφεξῆς, τὴν συντήρησιν τῆς ὀνομαστῆς Σχολῆς Ντέκα τῶν Ἀθηνῶν, καταβάλλοντας τὴν ἀποζημίωσιν τοῦ Διδασκάλου, ἀλλὰ καὶ προικίζοντας μὲ ὑποτροφίες 12 πτωχοὺς Ἀθηναίους μαθητές.

Εἶναι ἀπαραίτητον ὅμως νὰ ὑπογραμμισθοῦν τρία βασικὰ σημεῖα τοῦ πνεύματος καὶ τῆς μεθόδου τῶν εὐεργεσιῶν τῆς Μονῆς πρὸς τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος.

Πρῶτον, τὰ χρηματικὰ ποσὰ ἢ τὰ ἐδάφη, ποὺ προσεφέρθησαν ἀφοροῦσαν: Εἴτε σὲ ἀμέση φιλανθρωπία καὶ καλύψιν πρωταρχικῶν ἀναγκῶν τοῦ λαοῦ, ὅπως τὰ συσίτια ἐπὶ Γερμανικῆς κατοχῆς, ἢ ἡ περίθαλψις τοῦ λαοῦ κατὰ τὴν τραγικὴν μετανάστευσιν τῶν Μικρασιατῶν ἀδελφῶν μας προσφύγων τὸ 1922, ὅπου ἡ Μονὴ προσέφερε σὲ πρώτην φάσιν στέγην καὶ σίτισιν, μέσα στὸν ἴδιον τὸν περίβολόν της, ἐν συνεχείᾳ δὲ ἐφρόντισε μὲ ἰδικὰ της ἔξοδα γιὰ ὁριστικὴν ἐγκαταστάσίν τους σὲ περιοχὴν τῆς Νέας Ἰωνίας. Εἴτε σὲ νοσοκομεῖα, ποὺ ἀντιμετωπίζουν εὐεργετικῶς τὸν ἀνθρώπινον πόνον. Εἴτε σὲ ἱδρύματα μορφώσεως καὶ πνευματικῆς ἐξυψώσεως τοῦ λαοῦ.

Δεύτερον σημεῖον, ποὺ πρέπει να τονισθῆ εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία οὔτε διαφημίζει τὶς ἀγαθοεργίες της, οὔτε κἂν διεκδικεῖ τὴν εὐγνωμοσύνην τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ Ἔθνους πρὸς αὐτήν. Λυπᾶται ὅμως καὶ πληγώνεται καὶ ἀποθαρρύνεται ὡς πρὸς τὴν προθυμίαν προσφορᾶς καὶ μεταδοτικότητος, ὅταν εἰσπράττει ἀχαριστίαν καὶ ὕβριν ἢ αὐθάδειαν καὶ ἁρπακτικότητα. Συγκινεῖται δέ, καὶ ἀνανεώνει τὸ πνεῦμα θυσίας ὑπὲρ τοῦ Ἔθνους καὶ τοῦ λαοῦ, ἀπὸ τίς ὕστατες δυνάμεις, ποὺ τῆς ἀπέμειναν, ὅταν βιώνη στιγμὲς εὐγνωμοσύνης, ὅπως λόγου χάριν μὲ τὴν ἀπονομὴν τιμητικῆς πλακέτας ἀπὸ τὸ Δῆμον Ἀθηναίων πρὸς τὴν Μονὴν μας τὸν Νοέμβριον τοῦ 2004 καὶ ἀπὸ τὸν Φιλολογικὸν Σύλλογον ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ τὸν Μάρτιον τοῦ 2005, καθὼς καὶ ἀπὸ διαρκεῖς ἐκδηλώσεις τιμῆς καὶ εὐγνωμοσύνης τοῦ Νοσοκομείου ΣΩΤΗΡΙΑ, τὸ ὁποῖον σταθερῶς καὶ ἀνελλιπῶς ἐκφράζεται παντοιοτρόπως πρὸς τὴν εὐεργέτιδα τοῦ Μονήν, τὴν Μονὴν Πετράκη.

Τρίτον καὶ πολὺ σημαντικὸν εἶναι, ὅτι ἡ ἀναζοωγόνησις τοῦ πνεύματος καὶ τοῦ παραδείγματος τῶν Εὐεργετῶν δὲν ἀποτελεῖ τεχνικῆς φύσεως ζήτημα, οὔτε θὰ ἐπιτευχθῆ μέσα ἀπὸ διαφημίσεις καὶ δημοσιογραφικὲς καμπάνιες. Τὸ ὅραμα νὰ ὑπάρξουν ἐκ νέου Εὐεργέται τοῦ Γένους μας σχετίζεται ἄμεσα μὲ τὴν ψυχικὴν ποιότητα, τὴν πνευματικὴν καλλιέργειαν, τὸν χριστιανικὸν ἐξευγενισμὸν ὅλων μας καὶ ἰδιαιτέρως τῶν νέων μας. Καὶ ἐρωτῶ: Διδάσκουμε στὰ Σχολεῖα μας τὸ Εὐαγγέλιον καὶ τὰ ὑπέροχα διδάγματα τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης; Φέρνουμε σὲ ἐπαφὴν τὰ παιδιά μας μὲ τὰ οὐράνια μηνύματα τῆς θείας Διδασκαλίας καὶ ἀκόμη περισσότερον μὲ τὰ Ἅγια Μυστήρια, ποὺ ἠρεμοῦν τίς ψυχὲς καὶ τίς πλάθουν μυστικῶς σὲ ἀνθρωπιὰ καὶ πολιτισμό; Ὁδηγοῦμε τοὺς μαθητὲς μας, ἐν ἐλευθερίᾳ πάντα καὶ μὲ τὴν συνειδητὴν συγκαταθέσιν καὶ συμμετοχήν τους στὴν Θ.Λειτουργία, ὅπου θὰ νιώσουν παιδιὰ Θεοῦ καὶ ἀδελφοὶ μεταξύ τους; Αὐτὲς ἀκόμη οἱ τελετὲς πρὸς τιμὴν τῶν Ἐθνικῶν Εὐεργετῶν, ποὺ θεσπίσθηκαν πρὸ τριετίας περίπου, καὶ τελοῦνται στὶς μεγάλες πόλεις τῆς Ἑλλάδος κατὰ τὴν 30ην Σεπτεμβρίου, ἐρωτῶ, γιατὶ ἄργησαν τόσο; Καὶ γιατὶ δὲν γενικεύονται σὲ Σχολεῖα καὶ Πανεπιστημιακὲς Σχολὲς καὶ στὴν Κοινωνίαν ὅλην; Καὶ πότε ἐπιτέλους οἱ Δημοσιογράφοι, ποὺ σπαταλοῦν ἀτελείωτες ὧρες ἢ τυπογραφικὲς σελίδες, γιὰ νὰ προβάλουν λαμπερὲς ἀλλὰ τόσον ἐφήμερες ὑπάρξεις, πότε θὰ ἑστιάσουν στὰ μεγάλα αὐτὰ πρότυπα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνικῆς ζωῆς, τοὺς Εὐεργέτες τῆς Πατρίδος; Καὶ πότε τὶς σεμνὲς προτομὲς καὶ τὰ ἀγάλματά τους, ποὺ δίνουν ζωντάνια στὶς πλατεῖες μας καὶ χρῶμα στὴν πεζῆ καθημερινότητά μας, πότε θὰ ἀποφασίσουμε ὅλοι, καὶ οἱ ὑπηρεσίες τοῦ Δήμου καὶ οἱ πολίτες, νὰ τὰ διατηρουμε ἀπρόσβλητα ἀπὸ κάθε βεβήλωσιν καὶ βανδαλισμόν;

Συμπερασματικά:

Τὸ μήνυμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι σαφὲς καὶ σταθερὸν καὶ ἀναλλοίωτον.

Πρὸς κάθε κατεύθυνσιν, πρὸς τοὺς ἔχοντας, πρὸς τοὺς εὐκαταστάτους, πρὸς τοὺς ὁμογενεῖς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς, πρὸς ὁλόκληρον τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος συσπειρωμένος ἀποτέλει δύναμιν καὶ πολλὰ μπορεῖ.

Ἡ Ἐκκλησία ἀναμεταδίδει ἀκούραστα τὴν προτροπήν: «μεταδίδετε»! μοιράζεσθε! «κοινωνεῖτε»!

Βγῆτε ἀπὸ τὸν ἐγκλωβισμὸν τοῦ ἐγωϊσμοῦ. Ἀνοιχθῆτε στὴν φιλαλληλίαν καὶ τὴν κοινότητα.

«Ἓν σῶμα καὶ ἐν πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν».

Ἕλληνες, σύμψυχοι, ἑνωμένοι, νὰ ἀνταπεξέλθουμε στὶς ὅποιες δυσκολίες τῶν καιρῶν καὶ στὶς ὅποιες τυχὸν σκευωρίες καὶ ἐπιβουλές ἐχθρῶν.

Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ οἱ Ἱερὲς Μονές της, καὶ ἡ Μονὴ Πετράκη, τὴν ὁποία ἐκπροσωπῶ, εἶναι ἐδῶ.

Ἐκ τοῦ ὑστερήματος καὶ πάλιν θὰ προσφέρουν στὸ Ἔθνος καὶ στὸν εὐλογημένον λαόν μας. Καὶ θὰ ἐμπνεύσουν μίαν πανελλήνιαν ἀφύπνισιν, μίαν σταυροφορίαν πρὸς τὴν ποθητὴν παλινόρθωσιν τῶν ἰδανικῶν τῆς Ἑλληνορθοδόξου Παραδόσεώς μας, πρὸς σωτηρίαν τοῦ Γένους μας.